KIZIMIN CİCİLERİ

....Müsadenizle

2008-06-16T17:19:00.004+03:00

Yazsam mı, yazmasam mı derken beni uykusuz bırakacak kadar heyecanlandıran, mutlu eden bir şeyi paylaşmadan duramadım. Kesinleşene kadar ne olduğundan bahsetmeyeceğim ama hayatımı(zı) değiştirecek olan çok güzel bir dönüm noktasındayız ve şimdi her anım onu düşünüp, hayal kurmakla geçiyor. Müsadenizle....

İşte böyleee...

2008-06-14T09:27:00.003+03:00

Bugün diş doktorumla randevum var, en son hamileliğimden önce görüşmüştük, emzirme dönemim de bittiği için bugün gönül rahatlığıyla gidebileceğim.

Yasemin Hanım ve Uğur Bey ile 11-12 yaşlarında kardeşim ve benim dişlerimizin ortodonti tedavisi için tanışmıştık. Düşünün ellerinde büyümüşüm. Şimdi Yasemin Hanım ve Uğur Bey sadece çocuklara hizmet verecek cici bir klinik açmışlar. Bugün eski hasta olma kontejanından faydalanarak yeni kliniklerini ziyaret edeceğim ve en az dişlerim kadar çok konuşacağımız konu Elif olacağı için yeni bir iki resmini koyayım, gösteririm dedim. Ne de olsa bundan sonra Elif' in dişleri de Yasemin Hanım' a emanet olacak.

Akşam eve döndükten sonra klinik hakkında daha detaylı yazmak istiyorum çünkü çocuklar için oldukça güzel hazırlanmış bir diş kliniği olmuş.

Birde uzun zamandır eskisi kadar sık yazmadığımın farkındayım. Herşeyi mükemmel yapma çabam içerisinde elbette blogumla da ilgili aynı kaygıları yaşıyorum ve zaman zaman ipin ucunu kaçırıyorum. Aklımda anlatacak pek çok konu ve sayfaya eklenecek pek çok detay var ama zaman en büyük problemim.

Ama inanın gelişme gösteriyorum. Yazmadığım zaman zarfında fark ettim ki. Bir şeyleri ne kadar düzene sokmaya çalışırsam çalışayım her şey arkamı döndüğümde yine dağılıyor, bu çocuğun olduğu her yerde böyleymiş ve bütün bunları fark etmem için de biraz çevreme göz gezdirmem yeterliymiş.

Benim mükemmel olma çabam aslında anneme yetişme, annemin kızı olma çabammış. Ama ben annem gibi olamam, elbette birbirimizden farkımız olacak.

İşte böyleeee....

Dağılmış durumdayım

2008-05-24T16:41:00.003+03:00

Dağılmış durumdayım. Elif bir süredir tekbaşına bişeyler yapabileceğini bana ispat etmeye çalışıyor ve bende haliyle onun kuklası oldum. Annemler Çanakkale' de kayınvalidem Mardin' de haliyle Elif' e tek başıma bakmak zorundayım ve bu gerçekten inanılmaz zor. Biliyorum herkesin bebeği, çocuğu var ama doktorunu bile şaşkına çevirecek kadar hareketli bir kızı var mı bilmiyorum. Birde bunun üzerine temizlik konusunda bana yardımcı olan Esra' da hamile olunca her konuda yalnız kalmış durumdayım. Bahar geldi hatta nerdeyse yaz geldi ama ben daha hala bahar temizliği yapamadım. İçim içimi yiyor, bir an önce evimde temiz pak, gönül rahatlığıyla oturmak istiyorum ama ne zaman nasip olacak bilmiyorum.

Arada moralim fena bozuluyor sonra Allah' a şükür diyip toparlıyorum. Bugünler de geçecek biliyorum ama iştahı en azından eskisi kadar olsa, şu dişler çıkıp huzursuzluğu bitse.

Bugün içim çok dolu, anlatacak çok şey var ama anlatacak kimse yok. Hep en zor günlerimde yalnız oldum ve artık doldum haliyle. Şimdi bloglarda geziyorum annem, kayınvalidem diye yazılanları okudukça burnumun ucu sızlıyor. Ama söyliyim ben bu zorluları da tek başıma atlatacam. Bugüne kadar hiç kimseden yardım almadım bundan sonrada almayacam. Şöyle bir düşünüyorum sanırım hayat hep ilk çocuklar için daha zor oluyor, bende ilk çocuğum, Elif' de, ama benim kızım olduğu için içim rahat. Yeri gelir eli tornavida tutup bişeyleri tamir eder yeri gelir iğne iplik alıp söküğünü diker ama ne yapıp eder başının çaresine bakar. Hayatta elime alıp başaramadığım bişey olmadı ve sanırım bu da en büyük karım. Kendi başının çaresine bakabilmek.

Bu arada evde her gün bişey bozuluyor, dün bütün gün servislere bişeyler bıraktım durdum. Evin telsiz telefonu, cep telefonum, laptop. Evin telsizi ağır hasar almış sizlere ömür, cep telefonumdan henüz ses yok, Allah' tan laptop a fazla bişey olmamış birgünde toparlandı.

Kendimi, evimi toplıyım yine güzel güzel ciciler yapıp buraya resimlerini koyacam. (teselli mi, kendini avutma mı ne derseniz diyin)

Mevsim meyveleri

2008-05-16T12:09:00.005+03:00

2 gündür dişleri yüzünden pek keyfi yok bu yüzden iştahıda yok. Yemek yemiyor ama salatalık, havuç ve meyveleri çok güzel kemiriyor.

Bu sabah ilk kez kahvaltıdan sonra eline kayısı verdim. Kayısıdan bir ısırık bir emzik derken baya baya yedi.

Dünde eriğin tadına bakmıştı ilk kez. Sanırım eriğin renğini ve tadını daha çok sevmişti. Keşke o anında fotoğraflarını çekseymişim.

Anneler günüm

2008-05-10T17:25:00.002+03:00

Anneliği yaşarken ve bişeylere yetişmek için koştururken anne olduğumu yada anne olmanın nasıl bişey olduğunu düşünmeye bile zamanım olmuyor ama işte bugün anneler günü ve bende artık bir anneyim...

Hani derler ya annelerin hakkı ödenmez diye, benim bütün hakkım helal minicik kızıma. Sanmasın ki annesine bir yük.

Elbette sorumluluğu, zorluğu var ama yaşattığı mutluluk hepsinden çoook. O olmasa bir yanım yarım kalırmış şimdi çok daha iyi anlıyorum. Allah acısını ve yokluğunu göstermesin (hiçbir anneye).

Allah' a binlerce kere şükürler olsun ki beni annelik tacıyla taçlandırdı. Kendi adıma en güzel anneler günü hediyesini aldığımı düşünüyorum.

Ve kızının annesi olmaya layık gördüğü için eşime ve yaşattığı mutluluk için minik kızıma teşekkür ediyorum. Bana bu özel günü armağan eden sizsiniz.

İkinizin mutluluğu mutluluğum, varlığı zenginliğim. İyi ki varsınız, sizi çok seviyorum ...

Çikolata kutum

2008-04-26T20:58:00.014+03:00

Önceki yazılarımdan birinde eski bir çikolata kutusunun üzerine desen çizip işlediğimden bahsetmiştim. Fark ettim ki kutunun bitmiş halini sizlerle paylaşmamışım. Bugün hem onu hem de annanemin benim için yaptığı kurdele nakışından minik panoyu paylaşayım ve burdan annaneciğime de bir teşekkür edeyim dedim.

Deseni çizmiş, dalları işlemeye başlamıştım ama baktım çiçekler zor olacak, bir süre kaldı dolapta. Sonra bir gün aklıma kurdele nakışı ve annanem geldi. Aldım kutuyu gittim annaneme, kenarında bu çiçekler varmış, silikon tabancası ile yapıştırdık ve bitmeyen kutu bir anda bitti. Başladığım bir iş böyle yarım kaldı mı acayip huzursuz oluyorum ama bitti ya, şükür...

Daha önce annanemin el işini ve gezmeyi ne kadar sevdiğinden bahsetmiştim. Yakında el işi sezonunu kapatıp gezmelere başlar bu da gitmeden benim için yaptığı minik pano. Aslında o kadar güzel şeyler yaptı ki, bu yaptıklarının yanında sıfır kalır. Her seferinde fotoğraf makinemi yanıma almayı unutmasan onları da size göstermeyi ve nasıl bir annanenin torunu olduğumu size kanıtlamayı çok istiyorum ama ahhh unutkanlığım yok mu ?

Annaneciğim ellerine ve gönlüne sağlık. Allah nice sağlık, sıhat dolu mutlu günler göstersin sana inşallah.

Bu arada Mardin' den kayınvalidem geldi, bir süre yazamazsam haberiniz olsun.

(Fotoğraf geçen hafta sonu gittiğimiz piknik öncesi babasının kucağındayken çekildi.)

Elif' in ilk 23 Nisan' ı

2008-04-23T22:15:00.006+03:00

Dün dışarı çıkmak için hazırlık yaparken kapımız çaldı. Anne kız koşa koşa gittik, baktık.

Kargo gelmiş de... biz hiç kargo beklemiyorduk ki....

Paketi açınca anladık ki; annanemiz ve dedemiz Elif' e 23 Nisan süprizi yapmışlar ve Elif' e bu güzel cicileri yollamışlar.

Bugün bayramlıklarını giydi, portakal hanım oldu :))

Annecim ve babacım çok teşekkür ederiz...en yakın zamanda bekliyoruz, öptük...

Küçük kızlara yada büyümeyen annelere

2008-04-17T18:50:00.007+03:00

Bu anne kız çay setini görünce tam Elif ve benlik olduğunu düşündüm ama malesef çok geç kalmışız, satılmış bile...çok üzgünüm,çoookk...

Ben zaten büyümeyen bir çocuk. Hala gözüm oyuncaklarda ne zaman bir oyuncakçının önünden geçsem iç sesim hadi girelim diyor. Dış sesim yeter artık abartma almadan bişey çıkmazsın diyor.

İç ve dış ses arasında durmadan boğuşup duruyorum.

Aslında hep içimde küçük bir kızın annesi olmaya hazırlık yapan küçük bir anne varmış.

Kaç kişi 22 yaşında vizelere çalışırken kafa dağıtmak için çocuk kitabı okurdu. Ben okudum ve hep bir gün kızıma okuyacağım günü hayal ettim. Yeri gelmişken eğer sizde geleceğe yatırım yapmak isterseniz bir iki kitap önerim olacak.

İlki çocukların hayal güçlerini geliştirecek birçok ülke' de Çocuk kitabı dalında ödül almış ve 20' den fazla dile çevrilmiş olan Bitmeyecek öykü. Benim okuduğum günden beri baş ucumda. Yazarı Michael Ende. İkincisi ise Momo yazarı yine Michael Ende.

Aslında benim bu kitapla tanışmam da çok enteresan oldu. Çanakkale' nin eski kitapçılarından biri olan Orka kitabevi' ne girdiğim o gün aklımda hiçbir kitap yoktu. İçimden roman v.s hiçbir şey okumak gelmiyordu ama biliyordum ki beni zorlayacak olan vize dönemini en iyi kitap okuyarak atlatabilirdim çünkü kitap okumak beni rahatlatan tek şey ( şimdilerde el işi yapmak olduğu gibi). Herneyse kitapçıdan bana yardımcı olmasını istedim. Kitapçı bir kaç adım ilerleyerek Michael Ende İçin oluşturduğu özel bölümden bahsettiğim ilk kitabı çıkardı .Ve ben hiç tereddütsüz o gün o kitabı aldım. Aldığım kitapların ön sayfasına genelde tarih atarım kitap bittikten sonra fark ettim ki o gün 23 Nisan mış. Meğer ben hiç fark etmeden içimdeki küçük kıza bir 23 Nisan hediyesi almışım.

Çocukları sevindirmek gerçekten çok kolaydır ve onları mutlu ettiğinizde size yaşattıkları mutluluk da hiçbir şeyin yaşatamayacağı kadar büyüktür. Mutluluktan parlayan küçücük gözler ve heyecanla pakete saldıran minik eller.

Şimdi küçük bir çocuk olsaydım en çok ne isterim biliyor musunuz? Yukarda ki çay setiniiii...

Eğer el yapımı, butik bir hediye ise ardığınız bence şurayı bir ziyaret edin derim.

Kelebekler gibi...

2008-04-17T14:58:00.001+03:00

La cucina de Seda

2008-04-14T22:17:00.008+03:00

Kanaviçeden uğur böcekli mutfak saati yapmıştım, baktıkça o kadar da içime sinmiyordu, bu yüzden resmini hiç koymadım. Geçen gün onun yerine yenisini yapayım dedim. Aldım elime iğneyi, ipliği.

Bu aralar öyle pek örnekten bakıp işleyecek halim yok. Bir Elif' e bak, bir işe bak takip etmesi çok zor oluyor. Bu yüzden kendi yaratıcılığımı kullanıp bişeyler yapmaya çalışıyorum.

Ne yapayım, ne yapayım diye düşünürken La Cucina yazayım dedim. İtalyanca aşk mutfağı demek. Çok zaman önce okuduğum sadece ismini ve kapak tasarımını beğendiğim bir kitabın adı.

La cucina yazısını yazarken aklıma daha önce yabancı el işi sitelerinde gördüğüm işlemesi basit ama görüntüsü hoş bir işleme tekniği geldi. Bu seferde La cucina yazısına uygun olarak bu işden bir örnek aramaya başladım. Şansım yaver gitti de bir, iki aramada buldum. Onu da işledim. Bu kez yan tarfında bir eksik var gibi geldi. Ne yapayım derken annemin kek tarifi geldi aklıma, habire defterden bakıp yapıyordum. Bari elimin altında gözümün önünde olsun dedim ve onu işlemeye karar verdim. Tabiiii olmayan italyancamla çat pat. Oldumu olmadı mı bilmiyorum, olmuştur her halde? Olmadıysa da canım sağ olsun bilen biri öğretir belki.

Şimdi madem italyancan yok ne demeye italyanca yazdın diyebilirsiniz. Bunun iki nedeni var. Biri; küçükken bizim mutfak masasının üstünde baharatlık vardı, küçük küçük şişeler üstlerinde baharatların ismi ( ingilizce) yazılıydı. Okumayı öğrendikten sonra kardeşimle çiğne çiğne bitiremediğimiz yemekleri yerken hep onları hecelerdik, arada baharatların ingilizcesini de öğrenmiş olduk. burdan yola çıkarsak belki bir iki kelime italyancam olur dedim. İkincisi ise; mutfağın dili olsa italyanca konuşurdu diye düşünüyor olmam.

Peki ne olacak bu diye merak eden olduysa hemen söyliyim. Dikiş makinası alıp, dikiş dikmeyi öğrendiğim gün mutfak önlüğünün önüne aplika olacak. Tabi o zaman kadar sabredip anneme yada halama rica etmezsem :))

Bu arada bu işi işlerken habire iğneyi nereye koyacağımı şaşırdım durdum. Meğer ne çok ihtiyacım varmış bir iğnedenliğe. Daha önce annaneme ve halama yapmıştım ama kendime neden yapmadım bilmiyorum. İşte birde ihtiyaçtan iğnedenlik yaptım kendime. Basit bir örnek ama ortasına koyduğum swarovski taş ve aynı renk püskülle bence güzel oldu. Bunu yapaken aklıma gelen yeni fikirleri hangi ara yapacam bilmiyorum.

Zaten böyle işler yaparken aklıma gelen yeni fikirler yok muuu? hani derler ya bulgurluya gelin mi gidecen, o misal işliyorum da işliyorum.

Haftasonu benim malzeme cennetime yani Semih Yener' e gittik ve ben yine kendimi kaybettim. Bana uzunca bir süre gidecek kadar çok etamin kumaş aldım hani işle işle bitmez. Birde tv' de görüp kendi kendime yapmaya çlıştığım brezilya nakışının iplerinden de aldım. Eve döndükten ve Elif' i uyuttuktan sonra hobi dolabımı düzenlerken ne kadar mutlu ve huzurlu olduğumu tahmin bile edemezsiniz.
Eksikler bitti mi ne yazık ki hayır bir ara İngiliz keteni arayacağım, yapacaklarım süprizzzz...

Canım kızım;

2008-04-13T21:48:00.002+03:00

Canım kızım;

Yüzündeki bu gülüşü her gördüğümde

yada

mutluluğunu çığlıklarınla haykırdığın da

anlıyorum ki

ben bu dünya' ya senin annen olmak için gelmişim.

Hayatıma kattığın

anlam,

mutluluk

daha bir çok şey için...

Allah' a ne kadar şükretsem az.

seni seviyorum...

Bazen kelimeler az kalır duyguların yanında, ben yine öyle anlardan birini yaşadım. Umarım birgün seni ne çok sevdiğimi anlarsın.

Baby Sling ve Cevdet Eldemir

2008-04-12T22:49:00.010+03:00

Sling ile ilgili yazmak istiyordum ama bir türlü vakit olmadı, aslında vakit olmadı demek de yanlış çünkü yaptığım işlerin fotoğraflarını koydukça " yapma Seda, kendini kandırma" diyorum. Biliyorum resmen tembellik bu herşeye vakit ayırıyorum da bir bloguma mı?
Herneyse slingimi hala kullanıyorum ve çooook memnunum. Hayatımı öyle çok kolaylaştırıyor ki... Özellikle acil yapmam gereken market alışverişlerinde poşetlerimi, bebek arabasını mı taşıyacağımı bilemediğim zamanlarda ve kısa mesafe yürüyüşlerinde.
Bazen anneler görüyorum sokakta kucaklarında bir bebek birde ellerinde tutmak zorunda oldukları küçük çocukları, ne büyük zorluk hatta işkence. İçimden bir ses git yanına anlat, göster, tarif et diyor. Tabi bana ne oluyorsa. (İşte birde böyle bir yanım var, herkese yardımcı olmaya çalışmak gibi.)
Keşke biri çıksa tv' de gösterse....Derya Baykal' ın proğramında mesela. Geçenlerde izlediğimde denk mi geldi yoksa genelde mi annelerin hayatını kolaylaştıracak fikirlerde veriyorlar bilmiyorum. Fikir; bebek yıkama önlüğü, yıkarken hem annenin üstü ıslanmıyor hemde yıkama sonrasında bir ucundan tutulduğunda bebek bornozu oluyor. Fikir güzelll... ama benim gibi temiz olmaz kaygısı taşıyanlara uymaz. Ben bebek küvetini bile kullanamadım (içime sinmedi) ki en güzelini aldığım halde. Ne oldu, banyo süsü oldu :))

Yine mevzuyu dağıttım. Slingimi çok sık kullandığım için ve arada giydiğim bazı kıyafetlerede uymuyor diye annemlere gittiğimde yine Çanakkale' deki Aynalı Çarşı' dan Cevdet Eldemir' in ipekli kutnularından bir tane aldım. İkincisini aldığım için de pazarlık yapayım dedim, girişi de " bak bu ikincisi" diye yapınca adam sordu " kızım sen bunlarla ne yapıyosun ki? "... (bu arada pazarlıkta hiç başarılı değilimdir, bu kezde olmadı.)
Eminim ki bu kumaşlar bu amaç için üretilmiş kumaşlar değillerdir, ama günümüzde kim ne için kullanabilir ki ?
Açıkçası ben üzülüyorum böyle güzelliklerin yok olup gitmesine, unutulmasına. Sentetik bir dünyada yaşıyoruz ve hızlı üretip, çabuk tüketiyoruz bari eskilerin kıymetini bilelim de onları değerlendirme yolları bulalım, yoksa herşey gibi bu güzel kumaşı da yakında müzelerde göreceğiz.
Kutnuları değerlendirmenin bence en iyi yolu sling olayı. Yazının sonunda belki bu kumaşlardan almak isteyen olur diye adres ve telefon numaralarını vereceğim ama ondan önce kutnu kumaşı ile ilgili birkaç şey paylaşmak istiyorum. Ben bu bilgileri çok önce Mardin sevdam yüzünden aldığım Güneydoğu Anadolu gezi rehberimde buldum ve derledim. ( Tembellik yapmazsam bir ara Mardin sevdamdan ve nasıl Mardinli olduğumdan bahsederim. )

Padişahın gözdesi kutnu kumaş...
Gök kuşağını renklerinin hakim olduğu, tezgah dokuması, işlemeli, parlak kumaşın adı Kutnu. 16 y.y itibaren Gaziantep' de dokunan kutnu kumaş padişahların ve alımlı giyinmek isteyen pek çok kişinin tercihi olmuş hatta öyle ki Avrupa ve Amerika' ya kadar ulaşmış haklı bir ünü varmış. Bir dönem İngilizlere istedikleri miktarda gönderilemeyince, kendi tezgahlarını kurup, dokumak istemişler ama boşa kürek çekmişler.
Günümüzde, Gaziantep' de bu kumaşı el tezgahında dokuyan tek isim Cevdet Eldemir. 6 yaşında bir ustanın yanına çırak olarak giren, uzun yıllar bu kumaşı dokuyan Cevdet Bey, aynı işin işletmeciliğini 35 yıldan fazla zamandır yapıyor. ( Kitap yayınlandığında 71 yaşındaymış)
Üretimi Gaziantep' e bağlı Arıl ve İbrahimli köylerindeki 60 tezgahta yapılan kutnu kumaşı dokumak nerdeyse iğneyle kuyu kazmak kadar zor. Önce bobinler halinde olan ip "devere" adı verilen dolaplarda çile haline getiriliyor ve kutnuculuğun en zor tarafı çilelerin boyanma faslı. İpler 100 derecelik kazanlarda kök boyayı emene kadar bekletiliyor. Kazandan çıkarılıp, sıkılan iplikler kuruduktan sonra dokuma sonrasında kopmaması için "mezekçi" denen kişilere gönderilerek düzeltiriliyor. Desenlerine göre taraklara geçirilen ipler artık dokumaya hazır oluyor.
Eskiden kumaşın tamamı ipekken günümüzde çözgüsü ipek, atkısı pamuk ipliği oldu. Böylesine zorlukla dokunan kutnunun eni 50 ila 60 cm arasında değişiyor ve çözgü sayılarına göre değişik isimler veriliyor.
Motorlu tezgah işi kutnu İstanbul' da Kapalıçarşı' da bulunabilir ama illa el tezgahında dokunan diyorsanız bu işte tek isim Cevdet Eldemir.
Adr: Bakır Han Kat:2 No:108 Gaziantep Tel: (0 342) 231 53 71

Baby slingi nasıl bağlayacağınızı gösteren videoları burdan izleyebilirsiniz.

Dünden kareler...

2008-04-12T10:54:00.007+03:00

Elif' in oyun saatinde ,

Benim yaptığım el işim.

Mama öncesi hazırlığımız

Uyku sonrası şirinliğimiz...

Elif' den Defne' ye....

2008-04-03T23:38:00.003+03:00

Blogunu severek ve beğenerek okuduğum Hülya' nın dünyalar güzeli kızı Defne için uzun zamandır minik bir armağan hazırlamak istiyordum. Geçen hafta annemlerde olunca fırsattan istifade yapmaya başladım ama bitirmek bu akşam kısmet oldu. Bunun benzerini Elif' in odasına kapı süsü olarak yapmıştım ama ne yalan söyliyim bu son yaptığım daha çok hoşuma gitti. Defne' min kısmeti :) Allah hep kısmetini böyle güzel yapsın inşallah. Güle güle iyi günlerde kullansın...

Çok uzun zaman oldu...

2008-04-01T18:00:00.018+03:00

Çok uzun zaman oldu yazmayalı farkındayım; beni ve Elif ' i merak eden dostlarımı merakta bıraktığım içinde ayrıca özür dilerim. Allah ' a çok şükür hepimiz gayet iyiyiz.
Daha önceki yazımda hayallerimden, yapmak istediklerimden çok kısa da olsa bahsetmiştim. Anne olunca hayatın neresinde olduğumu, nereye gitmek istediğimi ve neler yaptığımı hatta ne için yaptığımı takrar bir gözden geçirdim. Aklımda hala bazı soru işaretleri var ve hala bazı şeyleri tam çözebilmiş değilim ( ne yazık ki ). Yavaş yavaş bütün parçalar yerine oturacak, acelem yok.
Bu arada blogumu ne kadar kişi okuyor, yazdıklarım okuyanların ilgisini ne kadar çekiyor yada yazmak bana ne kazandırıyor gibisinden sorulara kendimce bir cevap bulamayışımda yazmaya ara vermemin bir nedeni açıkçası. Anlayacağınız kafamda bir sürü soru döndü dolaştı 2 aydır. Bundan sonrası için benimle düşüncelerinizi paylaşırsanız beni gerçekten çok mutlu edersiniz.

Tabi ben bu süre zarfında boş boş durmadım. Güzel güzel ciciler yaptım. Kısa kısa onlardan bahsetmek istiyorum.

Evimizin girişine asmak için benim ve eşimin isminin yazılı olduğu bir tablo yaptım kanaviçeden. Özellikle Elif ' in ismini yazmadım yarın, öbür gün kardeşi yada kardeşleri olduğunda onlara haksızlık olmasın diye. Bu yüzden de ona ayrıca bir tablo yaptım, üzerinde isminin ve doğum tarihinin yazılı olduğu. Bu tabloyu da Eşimin bir müşterisinin yurtdışından ithal ettiği küçük bebekle süsledim ( biraz inceleyince yapılamayacak birşey olmadığını fark ettim.) Birde daha önceden işlediğim ekmekliği çerçevelettim.

Bebekli bir hayatta böyle hobilerle ilgilenmek gerçekten çok güç. Hatta öyle ki işlemeyi v.s geçin bunların çerçeveciye gitmesi-alınması bile ayrı bir iş haline geliyor. Hatta öyle ki son yaptığım işleri taksi tutup onu aldırmaya göndermek zorunda kaldım ve bu arada evin her tarafı nerdeyse yaptığım tablolarla dolunca bende bir süre kanaviçeye ara vermek konusunda bir karar verdim, bundan sonrası için yeni hobiler peşindeyim.

(Elif' in odasının kapısı)

Şimdilerde kumaş biriktiriyorum, yolum düştüğünde güzel, cicili bicili kumaşlar alıyorum. Onların yıkanması, ütülenmesi bile beni oyalamaya yetiyor açıkçası. Elif biraz daha toparlanana kadar kumaş toplamaya devam, sonrasında dikişe başlayacam.

Aslında dikiş küçüklüğümden beri bende bir tutku, küçükken gördüğüm oyuncak dikiş makinası için annemi ve babamı nasıl ikna etmeye çalıştığımı dün gibi hatırlıyorum. İşte o oyuncak dikiş makinası hala duruyor ve ben onu elif' e verip "haydiii, şimdi dikiş zamanı" diyeceğim ve anne-kız masanın başına oturup dikiş dikeceğimiz günü iple çekiyorum. Aslında bendeki bu dikiş tutkusuna şaşmamak lazım, zira ailemdeki herkes bir dönem bile olsa dikişle içli dışlı olmuş. Hatta öyle ki dedem zamanının en iyi erkek terzilerinden biriymiş ve müşterileri arasında pekçok önemli isim varmış. İşte o günlerden kalma terzi makası ve model mankenin yanında çekilmiş siyah-beyaz resmi bir gün kendi atölyemin duvarına asmak için bir köşede saklıyorum.

Yazmadığım bu süre zarfında nelerle ilgilendim gördünüz.

Bundan sonraki post Elif ile ilgili olacak...

Tembellik değil, biraz halsizim, yorgunum...

2008-01-12T17:49:00.000+03:00

Sonunda biscornu yaptımmm...

2008-01-08T14:35:00.000+03:00

Geçen gün Elif için oyuncak bir köpek yapayım dedim ama baktım kumaşla istediğim sonucu alamayacam yarım bıraktım. Şimdi keçe alacağım günü bekliyorum.

Eskiden olsa sırf bunun için bile Bakırköy' deki Semih Yener' e giderdim. Ama şimdi nerde? İnşallah o günlerde gelecek ve ben aklımdaki bütün malzemeleri alıp, güzel güzel ciciler yapabileceğim.

Herneyse; boş duramıyorum yaaa...

Bende kutuları ve defterleri kapladığım kumaşla ve onun kombini olabilecek bir kumaşla. Biscornu yaptım. Hani şu yabancı bloglarda gördüğüm ama nasıl yapılacağına akıl erdiremediğim iğnedanlık. Yaparkende aklımda hep annanem vardı, bitsin öyle arayacam dedim kendi kendime. Bitti, aradım ve yaptığım biscornuyu annaneme hediye ettim. Haftasonu' da ziyarete gittiğimizde kendisine verdim. Kurstaki kızlara hava atacakmış :)) öyle dedi. Kurdele nakışı kursuna gidiyor da.

Annanemin iki büyük hobisi var. Biri seyahat etmek diğeri de ciciler yapmak. Kışları kurslara gidip yeni şeyller öğreniyor, bahar oldu mu seyahat planlarını yapmaya başlıyor ve sonra da ona ancak cep telefonuyla ulaşabiliyoruz. Aman maşallah diyeyim, sağlığı, sıhati yerinde olsun da gezsin.

Sanırım bu bizim ailede genetik kendimizi avutmak için yaptığımız iki şey var biri ciciler diğeri gezmek. Ben bu aralar çok gezemiyorum diye kendi cicilere verdim. Arada fırsat buldukça böyle güzel cicilerin olduğun bloglarda gezebiliyorum ancak.

Mesela geçenlerde gördüğüm bir atölye acayip hoşuma gitti. Günün birinde benim de böyle bir atölyem olsa ve artık daha profesyonelce şeyler yapıp satabilsem. Sadece bir hayal tabiki...

Tıpkı okul yıllarımda ki butik peynir üretmekle ilgili projem gibi. Bu arada fikrim güzeldi ama hocalarım dahil hiç kimseyi bu işin ne kadar çok tutabileceğine inandıramadım. Ne zaman ülkemizde peynir kültürü gelişir o zaman benim projem yerini bulur. Ve ben o zamana kadar yine yabancıların hazıradığı peynir kültürüne yönelik güzel resimli cici kitaplara bakarım.

Bu arada ülkemizde de benim resimlerini ve tarzını çok beğendiğim bir peynir kültürü kitabı var belirtmeden duramayacağım. Artun Ünsal' ın hazırladığı Süt Uyunca Türkiye Peynirleri, kitabın özel baskısını kendi kütüphanem için saklıyorum ama birde normal baskısı var sürekli ortada duran. Onu hediye ettikçe yerine yenisini alıyorum. İstiyorum ki Peynir sadece çarşıdan, pazardan sofraya konulan bir yiyecek olmasın var olan özelliğini fazladan birkaç kişi daha fark edebilsin.

En iyisi ben şimdilik hayallerimden sıyrılıp gerçek dünyama kızımın yanına döneyim...

2008-01-02T10:21:00.000+03:00

Bugün bir baktım hemen hemen bütün bloglarda herkes resimlerini blog isimleriyle damgalamış. Sanırım herkes Esra' nın yaşadığı çirkin olayı duymuş yada okumuş.

Haliyle bende okuyunca irkildim, benim başıma gelse ne yaparım dedim. Ya bir tanemin, meleğimin resimlerini biri kendi emmelleri için kullansa ve ben bunun farkına varamasam, korktum.

Blog yazmaya başladığım günden bu yana zaten benzer korkuları içimde yaşıyordum ama hepsi bir korkuydu. Kendi resimlerimi, eşimin resimlerini bloga koymama nedenimde bu korkuydu, en başından beri.

Şimdi aklıma bir sürü kötü senaryo gelmeye devam ediyor ve ben bu korkuyla yazmaya devam edemeyeceğimi, yazsam bile eskisi gibi olmayacağını biliyorum.

Düşündüm taşındım ve blogu sadece davetli okuyuculara açma kararı aldım.

Aklımda ki güzel fikirleri, el işlerimi yada çok özel olmayacak günlük yazılarımı paylaşacağım herkesin okuyabileceği yeni blogumu ise yakında açacağım .

2008' e Merhaba

2008-01-01T15:58:00.000+03:00

Önümüzdeki sene annanenin yardımıyla değil, kendi ayaklarının üzerinde durabilmen dileğiyle...

2007-12-29T13:20:00.000+03:00

Geçen sabah kahvaltımı bile yapmadan ne zamandır atmaya kıyamayarak biriktirdiğim humana still-tea' nin kutularını kumaşla kaplamaya başladım. Sonra onlar bitti (hızımı alamadım) puzzle kutusunu kaplamaya başladım derken yapıştırıcım bitti, yarım kaldı...

Ve sonunda dün Elif' le kırtasiyeye gittik kendime kocaman bir paket yapıştırıcı aldım. Eve gelince yarım kalan kutuyu, sonrada eşimin şirketten getirdiği yeni yıl ajandasını kapladım. Birbiriyle son derece uyumlu bir masa üstü takımı yapmış oldum.

Bu düşünce nerden çıktı ? Bir kalemliğe ihtiyacım vardı, birde bant, iğne gibi ıvır zıvırı koyacak bişeylere. Kutular geldi aklıma, evdeki 3 kutuyu 5, 7 ve 9 cm yüksekliğinde kestim ve kumaşla kapladım.

Aslında bu kumaşla Elif' e oyuncak ayı dikecektim ama elimdeki patron biraz karışık ve anlamsız gelince kumaş beklemedeydi. Şimdi Burda' dan başka bir patron buldum, umarım yakın zamanda Elif' e istediğim gibi bir oyuncak ayıcık dikebilirim.

Birde dün Kanaviçe dergisinin yeni sayısını aldım. Bu ay gerçekten çok hoşuma gitti. Yabancı bloglarda gördüğüm nasıl dikildiğini bilemediğim biscornuların nasıl dikildiği ile ilgili şema ve çok hoş iki örnek var.

Örnekleri yine yabancı blogları gezerken tadığım ve sonradan Türk olduğunu ve Türkiye'de yaşadığını öğrenince şaşkınlıkla ve mutlulukla tebrik ettiğim Banu Demirel' e ait. Birde Banu' nun iki blackwork örneği var dergide. Örneklerin hepsi çok güzel, ben bu güzel örnekleri işleyebileceğim günleri sabırsızlıkla bekliyorum (Elif biraz daha büyüsünde). Ellerine sağlık Banu...

Bu kadar Banu' dan bahsettikten sonra belki merak eden olur diye Banu'nun Web sitesi.

Dün akşamdan...

2007-12-28T10:38:00.000+03:00

Yazacak fazla halim yoktu; hadi dedim kızımın fotoğaflarını koyayım...

Bayram tatilimiz

2007-12-24T20:09:00.000+03:00

Bayram tatilinde Çanakkale' deydik. Elif annanesi, dedesi ve teyzesiyle az da olsa hasret giderdi.

Bende bir zamanlar rutin hayatın içinde değerini bil(e)mediğim güzelliklerin tadını çıkarıp, özlem giderdim.

Şansımıza hava bol güneşliydi.

Çim kokusunu, çıplak ayak çimlerde dolaşmayı ne çok özlemişim...

Elif

Günün yorgunluğunu babasının dizinin dibinde attı .

Eve dönüşümüz..

Çanakkale' ye veda...

İşte kısacık bayram tatili de böyle geçti.

Sakin, huzurlu ve sıcacık.

2007-12-19T12:53:00.000+03:00

Evlilik listesi

2007-12-18T11:59:00.001+03:00

Haftasonu alışverişte bu tuzlukları görünce ilk aklıma gelen kardeşim oldu. Geçtiğimiz yaz nişanlanmıştı kendisi, inşallah önümüzdeki sene de evlenecekler. Hayırlısıyla...

Bizde haliyle ufaktan ufaktan hazırlıklara başladık. Gördüğümüz siyah beyaz ne varsa alıyoruz. Aynen tuzluklarda olduğu gibi. Annem ve ben kardeşimin evinin ağırlıklı renginin siyah ve beyaz olmasını istediğini biliyoruz. Onun içinde evine alacağımız şeyleri seçerken buna dikkat ediyoruz.

Biliyorsunuz bizim adetlerimizde evlenecek olanlara ve yeni evlenenlere hediyeler yapılır ve genellikle de bu hediyeler seçilirken herkes kendi zevkine uygun şeyleri alır. Bir çoğumuz yaşamışızdır, her ayrıntısını zevkle döşediğimiz evimize ihtiyacımız olan ama kullansak evin bütünlüğünü bozacak olan hediyeler mutlaka gelmiştir.

Evlilik listeleri yapılıyor bu sorunu ortadan kaldırmak için, birçoğumuza ayıp geliyor belki ama her iki taraf içinde hayatı kolaylaştıracak bir çözüm, ne yazık ki onda da tek bir markaya kilitlenip kalıyorsunuz.

İşte bu noktada aklıma bir fikir geldi ( bu fikrimi kardeşimin de değerlendirmesini isterim). Evlilik hazırlıkları esnasında bir sürü mağaza v.s geziliyor; nerde, ne var, kaça en ince ayrıntısına varana kadar araştırlıyor. Bu sırada evlilik hazırlıkları yapan kişi beğendiği ürünlerin fotoğraflarını çekse ( cep telefonu bile olur) bu resimleri ürün, fiyat ve nerde bulunabileceğine dair bilgilerle hazırlayacağı bloga koysa. Hem sonuçtan o memnun kalırdı hemde ona hediye almak isteyen kişiler zorluk çekmezlerdi diye düşünüyorum.

Tabi bu fikri değerlendirip değerlendirmemek sizin elinizde ama lütfen ayıp olur düşüncesine kapılmayın. Çünkü herkes aldığı hediyenin zevkle kullanılmasını ister bir köşede durması kimse istemez.

Birde denemek için tuzlukların resimlerini kendi cep telefonumla çektim, yani oluyormuş...

2007-12-17T09:37:00.000+03:00

Geçen gün bloglarda dolaşırken gördüm bu resmi, çok hoşuma gitti. Evimizin bir şöminesi yok belki ama üstündeki tabaklar eminim benim evime de yakışırdı. Geçen sene işlediğim redwork masa örtüsüyle oldukça uyumlu duracağına da eminim.

Paylaşayım istedim, belki bir yerler benzerlerini gören olur da bana haber verir, malum artık zaman kısıtlı saatlerce dolaşabileceğim alışverişler yapamıyorum.

Zaman kısıtlı dedim ya aklıma geldi. Geçen hafta cuma günü kuaföre gittim. Aslında niyetim saçımı boyatmak ve biraz değişiklik yapmaktı. Süt verdiğim için ve Elif' i o kadar saat yanlız bırakamayacağım için vazgeçtim. (Elif yanımdaydı ama içersi aşırı derece de boya v.s koktuğundan dolayı daha uzun kalacak olsaydım çıkmak zorunda kalacaktı) sadece saçlarımın uçlarından aldırdım. Birde sanırım o kadar cesur biri değilim kökten bir değişiklik yapıp kuaförden bambaşka biri olarak çıkmayı göze alamadım. Nasıl girdiysem yine öyle çıktım anlayacağınız. Aslında ben bile sıkıldım aynada ki görüntümden bir değişiklik yapmanın zamanı geldi ama... Elif' im biraz daha büyüsünde...

Kendi kendimi mi geçiştiriyorum yoksa klasik Türk tipi bir kadın mı oluyorum bilmiyorum.

Birkaç gündür kafam inanılmaz şekilde karışık.Nasıl yapmalı, ne yapmalı diye düşünüyorum. Nasıl yapacağımı bulsam bile herşeye yetecek gücü ve zamanı nerden bulacağımı düşündükçe kocaman bir soru işareti kafamda beliriyor. Benimde kendi adıma yapmak istediklerim ve yapmak zorunda olduklarım var. Aslında yapmak zorunda olduklarım demek doğru değil, seçtiğim hayatın getirileri bunlar ama işte hepsi bir araya geldi mi..? Ben, bana yetmiyorum.

Evin sorumluluğu, Elif' in sorumluluğu derken arada kendime ayıracak zamanım kalmıyor. Zaten biraz zamanım olsa kafamı dağıtacak bişeyler bulup elime ya iğne iplik alıyorum yada laptopun başına geçip biraz kafa dağıtmaya çalışıyorum.

Herkesin bir hayali, kafasında kurguladığı bir aile hayatı vardır ya işte ben o hayale yetişmek noktasında çaresiz kalıyorum. İstiyorum ki evimin herşeyiyle ben ilgileneyim, çocuğuma ben bakayım, eşime her zaman hoş ve güzel görüneyim, tüm bunlar yolunda giderken de kendime zaman ayırabileyim. Nasıl olacak şimdi bunlar. Bu saydıklarımın hepsini dört dörtlük yapabilen varmıdır bilmiyorum, varsa onu tebrik edip en kısa zamanda bana yol göstermesini istiyorum.

Acaba lost'un değilde desperate housewives' ın dvdlerini mi izlemeliydim :)

Ve nihayet Elif' in atkısı dün gece bitti. Güle güle ,iyi günlerde kullansın minik meleğim...

Mutfakta geçen bir günün ardından

2007-12-13T17:05:00.000+03:00

Bugünün tamamını nerdeyse mutfakta geçirdim. Zaten salondaki büyük yemek masasını mutfağa almamda ki tek sebep buydu. Hem yemek yaparken bir yandan hobilerimle ilgilenebileceğim hem de yemeklerin altı tutmayacak :)

Geçen sabah ipliklerin olduğu dolabın kapağını açınca aklıma birden bir fikir gelmiş. Eski bir çikolata kutusunun üzerine desen çizip onu işlemeye başlamıştım. Bu sabah kahvaltıdan sonra ona devam ettim.

Herşey iyi, güzel de bende mutfak konusunda çok hamarat biri değilim ne yazık ki. Hayatım da ilk kez ıspanak pişirdim ve daha tadına bakmadan bu satırları yazıyorum. Daha önce hiç pişirmediğim öyle çok şey var kii... nohut, mercimek ve aklıma gelmeyenler. Elif' in hayatımıza girmesiyle bu tür lezzetlerin muftağımızda pişmesi ve benim de kendimi mutfak konusunda geliştirmem gerekecek.

Bilmediğim bişeyi yapmak benim için o kadar zor ki. Defalarca nasıl yapacağımla ilgili okumam, araştırmam gerekiyor. Örneğin ıspanakları dün aldım ve dünden bu yana nerdeyse 3 kere kitaptan nasıl yapacağımı okudum ve sonunda pişirmeye başladım.

Ispanaklar pişerken meraktan kırk defa kapağını açtım, arada su eklemek zorunda kaldım ve sanırım pirincini çok koymuşum. Tadına bakalım bir daha ki sefere onu da yazarım.

Yavaş yavaş küçülen cicilerimizle hatıra fotoğrafları çekmeye başladık...

2007-12-12T17:07:00.000+03:00

Elif' in yeni marifetleri

2007-12-10T18:18:00.001+03:00

Kocaman bir hafta geçti ve ben hiç yazmadım. Vakit bulamamak değil aslında birkaç kez bilgisayarın başına oturup yazmaya başladım ama sonunu getiremiyince (ne yalan söyliyim) boşverdim.

Küçük meleğim bugünlerde çok hareketlendi.

Birgün bir baktım yan dönüyor, ertesi gün içerden acayip sesler gelince koştum bir de baktım yüz üstü dönmeye başlamış. Şimdi yapabildiği tek hareket dönmek olduğu için durup durup dönüyor. Anne olmak meğer ne komik ve güzel bir duyguymuş. Onun her yeni hareketi beni öyle çok şaşırtıyor ve mutlu ediyor ki Elif mi çocuk ben mi karıştırıyorum. Birde Tuğçemiz var, Elif' in sürekli bişeyler anlattığı sevimli ayıcık. O kadar ne anlatıyor bilmiyorm ama eline onu alınca başlıyor anlatmaya.

Evin şeklinde biraz değişiklik yaptım. Salondaki yemek masasını söktüm, mutfağa kurdum. Salonu öldürüyormuş meğer, muffakta daha kullanışlı olacak. En azından ben mutfaktayken Elif' i rahatlıkla araba koltuğuyla üstüne koyabiliyorum. Elif' in odasının da şeklini değiştirdim, hamileyken pek içime sinerek yerleştirememiştim. Şimdi herşey yerini buldu gibi bir his var içimde. Birde 1 haftadır Elif' e atkı örüyorum sanırım anne olmak beni yavaşlattı. Eskiden birgün de bitirebileceğim bir atkıyı bir hafta da örmeyi bitiremedeğime göre. Halbuki daha bitirmemi bekleyen işlerim (kanaviçe oyuncak) ve bezden bebek yapma projem var. Bakalım.

Hamarat anneleri gördükçe özeniyorum, ben niye onlar gibi olamıyorum diyorum. Belki Elif biraz daha büyüyünce istediğim herşeye daha fazla vakit ayırabilirim.
Yeni yıl geliyor diye kendimce yeni yıl kararları almaya başladım. Durup durup onu böyle yapacam bunu böyle yapacam diyip duruyorum. Sanırım yine günlük tutmaya başlayacam. Eskiden nerdeyse hergün yazardım sonra bıraktım. Sanırım bütün isteklerine ulaşmış olmanın rehavetiydi. Şimdi yeni hedefler koydum önüme. Yapabilmem için yazmalıyım çünkü ben yapacaklarımı yazdıkça uygulamada ve hayata geçirmede başarılı oluyorum.

Ve içimdeki büyümeyen çocuk; hala yeni yıl süslemeleriyle eğleniyor, heyecanlanıyor. Ne yapayım elimde değil...

Bitanem' e

2007-12-01T12:46:00.001+03:00

Sen gittin

yağmur yağıyordu.

İçeri geçtim,

yarım kalan kahvaltı masasına oturdum.

Hergün zordu bırakıp gittiğin evde sensiz kalmak

ama nedense bugün daha bir zor geldi.

Daha o dakika özledim seni.

Elif içerde uyuyor,

sarılamam, kıyamam melek uykusundan uyandırmaya.

Çaresiz yanlız kaldım kahvaltı masasında,

bilgisayarı açtım oyalandım orda burda.

Derken güneş doğdu ve nerden geldiyse

bir kuş kondu pencereye.

Adını aşk koydum.

Aşkımız için...

Not//Yazdıklarım kurgu değil ve fotoğraflar gerçekten o an camın kenarına konan kumrunun fotoğrafı ( ben çektim)...

Karlar prensesi

2007-11-29T00:36:00.000+03:00

Pazar gününden beri hastayım, kah yatıyorum kah günlük işleri idareten de olsa yapmaya çalışıyorum. Anne olmak buymuş işte, eskiden olsa vurur kafayı iyi olana kadar yatardım ama şimdi nerde... her akşam yatarken yarın bişeyim kalmayacak diye umut edip yatıyorum, sabah biraz daha iyiyim diye kendimi motive edip kalkıyorum ama akşam üstü oldu mu hastayım, daha iyileşemedim diyip ertesi gün için hasta gibi yatma kararı alıyorum ve yatamıyorum.
Hastayım diye Elif' i de birkaç gündür yıkamıyordum dün gece isyan bayrağını açınca mecbur kaldım saat 12 de Elif' i yıkadım. Uyuyacak uykusu var uykuyla boğuşuyor ama uyuyamıyor altı temiz, karnı tok, gazı yok tek eksiği duştu, başladım duşa hazırlamaya, inanırmısınız üstündekileri çıkarmaya başladığım dakika sustu. Elif dün gece rahat uyudu ama zaten hasta olan annesi biraz daha kırık kalktı bu sabah yataktan.
Evin içi 25 derece, biliyorum çok, ama bir derece altına düşmeye başlasın üşüyorum (şimdi hastayım diye kalın bir hırka da var üzerimde) bu yüzden evde benden başka herkes incecik geziyor. Tam bir ev kedisiyim kış geldimi beni kaloriferin yanına koyun başka bişey istemem. Elif benim gibi olmasın, güçlü olsun istiyorum. İnşallah bu bakımdan babasının genlerini almıştır da o rahat eder. Tabi benim onu nasıl alıştıracağıma bağlı bu yüzden annesi ne giyiyorsa Elif ondan bir kat ince giyiyor (sadece evde).

Hasta olmama rağmen bugün dışarı da çıktık, Elif' le biraz gezdik, alışveriş yaptık eve geldik. Yolda bizi görenlerden biri " annesi hasta edeceksin, hava soğuk, bu havada çıkılır mı? "desede biz yürüyüşümüzü yaptık. Tabi aklımda hep acaba hata mı yaptım korkusuyla ama iyi giydirmiştim (ilk defa içine külotlu çorap bile giydirdim). Allah' a emanet. dedim devam ettim. Zaten birisi ne dese Allah' a emanet diyorum (annesi nazar değer yok mu nazarlığı v.b gibi cümlelerde " Allah' a emanet " dediğim gibi).
Nazara inanıyorum ve biliyorum ki inandığım içinde değiyor. Elif' imi de Allah' a emanet ediyorum ki o korusun, saklasın, beklesin, bir nazar boncuğu değil.

Herneyse doktor kontrolümüzden bahsedecektim. Yine bir saat bekledik ama bu sefer onu dert edemeyecek kadar düşünceli çıktım hastaneden. Elif geçtiğimiz aylara nazaran bu ay daha az kilo almış, mama takviyesi dedi doktor. O dakika bir daha buraya gelmeyecem dedim içimden, Bir doktorun bu kadar kolay mama takviyesi demesi beni kızdırdı. Ben bile biliyorum ki mamaya başlayan çocuk anne sütünü o kadar erken bırakır. Emzik konusun da bir hata yaptık istemeyerekte olsa ( annem sağ olsun ). Bir hata daha yapmaya niyetim yok. Belki doktor sözü dinlemem gerekir ama kendi çocuğumu kendi doğrularımla büyütecem (tüm sorumluluğunu da alıyorum) sonuçta bende azımsanamayacak kadar bu konularda bişeyler okuyor, araştırıyorum. Tüm bunlar beynimden geçiyor ama bir yandan da moralim sıfır olmuştu bile (üstelik o günden bu yana hala aynı stresle yaşıyorum). Stres yapmamalıyım, vazgeçmemeliyim biliyorum ama herşeyden önce bende insanım ve bir anneyim panikledim doğrusu (içimde iki insan var gibi bişey, zaten bu yazdıklarımı okunca sizde anlayacaksınız.)
Elif zaten bu ay başından beri (emziği vermeye başladığımızdan beri) az emiyordu. Ben bunu hemen fark edip doktora sırf bu sebep için gitmiştim, doktor normal yeni doğan kadar sık emmez demişti, sonra kusmalarını kafaya takıp onun için gitmiştim, test yaptık o da temiz çıktı. Bu ay nerdeyse her hafta bir kere doktora gittik, sırf ay sonunda bir eksiği bişey olmasın, eğer bişey varsa önlemini alalım diye. Çünkü ben sonradan ilaçmış, mamaymış gibi müdaheleleri sevmem başta yanlış yapılan bişeyi düzetmekten yanayım. Hastaneden eve döndüğümüz o günden beri neler düşünmedim ki; bir makina alıp sütü sağıp sağıp biberonla vermeyi (etrafını takip etmeye başladı uzun süre emerken konsantrasyonu dağılıyor) bile düşündüm. Biberonla içeceğinden emin olsam alacaktım, denedim. Biberondan içmedi dedim ki yok artık sütümü istemiyor ah ahhh... sonunda mama aldık. Onu da yemedi bende ohhh canıma minnet dedim. Şimdi sütümden güzelce emmeye başladı. Ben Elif' in neden az kilo aldığını yada neden çok iştahlı bir bebek olmadığını biliyorum isterdim ki doktor bu konularda benden biraz bilgi alsın yada benim moralimi bozmasın, çünkü (kendi söyledi) kilosu hariç herşeyi gayet sağlıklı, gelişimi güzel şimdi 300 gr için değermiydi.
Bu arada Elif' le yaptığımız otuma, kalkma gibi hareketleri doktora gösterdim hiçbir sakıncası yok dedi. Hatta oturma için iyi yapıyorsunuz dedi ama ayağa kalkması gereksizmiş (onun görüşü ).
Yeni bir doktor arayacam....

Yine doktor kontrolü...

2007-11-24T01:28:00.000+03:00

Dün sabah sağlık ocağından aradılar yine (yine diyorum çünkü düzenli olarak arıyıp hatırlatıyorlar, randevu veriyorlar) bebeğinizin aşı günü geldi diye. Elif' in bugün doktor kontrolü var, doktorla konuştuktan sonra hastanede yaptırırım belki diyordum ama bu kadar ilgiye, alakaya dayanamadım( doğrusu en azından aşı gününde kızım biraz rahat etsin diyip evimize 150 m uzaklıktaki sağlık ocağını tercih ettim).

Doktorumuzun ilgisinden çok memnunuz ama hastanede randevularda çok büyük karışılıklar oluyor ve neredeyse her gidişimizde en az 1 saat bekliyoruz, doktorumuzun elinde değil biliyorum ama bu durum hiç hoşuma gitmiyor, eşim artık gelmek istemiyor yada gelse bile proğramı aksadığı için bizi orda bırakmak zorunda kalıyor. Eğer bugünde aynı problemi yaşarsak hastane yönetimine şikayet maili atacam. Bu iş bilboardalara, otobüslerin üstüne reklam vermekle olmuyor sonuçta bu üstümüze giydiğimiz bir marka yada aldığımız bir ürün değil. İnsanlar canlarını ve canlarından çok sevdikleri yakınlarını emanet ediyorlar ve bence böylesi mühim bir konuda bir hastanın tavsiyesi yada şikayeti pek çok insanı etkileyecektir, resmen tehdit edecem kafaya taktımmm.

Ve tabiki başka bir doktor arayacam. Özel doktoru pek tercih etmek istemiyorum, hastane bana daha güvenilir geliyor, acil bir durumda en azından hemen müdahale şansı v.s var. Tabi önemli olan iyi bir doktor bulmak. Bakalım herşey bu sabahki randevuya bağlı. Şimdiye kadar yaşadığımız şansızlık mıydı yoksa hastanenin rutini miydi?

Bu arada merak ediyorum bütün ilçelerin sağlık ocakları bu kadar ilgili mi? Belediyelerin hakkını yiyoruz ama bazı hizmetleri yada jestleri insanı çok şaşırtıyor doğrusu. Mesela evlendikten 3 ay sonra eve bir hediye paketi gelmişti İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nden içinde güzel bir mesaj, bir fotoğraf albümü, anahatarlık v.s vardı geçenlerde de kızımızın doğumunu tebrik eden bir kart geldi, eee güzel ne diyim.

Bu arada hizmet v.s demişken geçen günde back-up'tan aradılar tabi onlar arayana kadar bende böyle bir hizmetten haberdar değildim, haberdar oluncada son bir senedir ıvır zıvır yaşadıklarımızı düşününce daha önce sen nerdeydin back-up diyip back-up ailesine katıldık. İyi mi yaptık kötü mü bilmiyorum zaman içinde görecez ama arkasında güçlü bir holding olması da güven vermedi değil hani.

Herkes uyudu, bende yatsam iyi olacak bilgisayarı kapatmak için gelmiştim,takıldım kaldım.

Minik Meleğim

2007-11-22T19:51:00.000+03:00

2007-11-22T19:45:00.000+03:00

Bir hafta olmuş yazmayalı, bu zaman içinde diğer blogları bile takip edemedim şimdi bilgisayarın başına oturunca ne çok özlemişim beee... dedim. Hani bazıları için çay, kahve yada sigara ne ise benim içinde öyle olmuş. İyi mi, kötü mü bilmiyorum, tartışmaya açık bir konu. Hem bütün hayatı eşi ve kızı olan bir anne olarak hemde havaların bir iyi bir kötü olduğu şu günlerde kendimi böyle oyalıyor, avutuyorum kim ne derse desin.
Annem gelmişti annanemin ameliyat mevzusunu duyunca ( annanem çok iyi "maşallah", ameliyat olmayınca Didim' e tatile gitti, o kadar iyi yani...) annem burdayken gezdik, özlem giderdik tabi bu arada blogmuş neymiş unuttum. Annem gitti ama bu kezde annemin arkasından ben boşluğa düşmüş gibi oldum. Şimdi anlıyorum ki anne bile olmak beni değiştirmedi ben hala annemin kucağındaki minik kızım. Elif' te mi böyle olacak bilmiyorum ? ama muhtemelen benim kopyam olacak (kesin). Fazla sevgi ve ilgi uyuşturucu gibi bağımlılık yapıyor (bence) benim minik meleğim şimdiden başladı çünkü yabancılamaya, beni sürekli yanında istemeye. Ben artık Elif' e bebek diyemiyorum çünkü artık öyle güzel ne istediğini belli ediyor ki bebek demek tuhaf geliyor. Zaten birçok yerde de 3 ay sonunda bebeklikten çıkmış olduğunu okudum. Marifetlerine gelince;
-oturur durumdayken ellerinden tuttuğumda ayağa kalkmak için kendi çekiyor
-ayakları üstünde çok kısa bir süre bile olsa durabiliyor
-oyun parkında ki oyuncakları kendine doğru çekip ağzına sokmaya çalışıyor ( oral dönem başladı )
-bir elindeki oyuncağı diğer eline alıyor
-ayakta durmak, oyun oynamak yada muhabbet etmek istediğinde ama cevap bulamadığında hemen dudak büküyor

Ve ben; her yeni hareketinde gözlerimde ki minik yaşalarla izliyorum onu.
Biraz şımarık bir kız yaptık Elif' i ama inanın hiç öyle olmasını istemedim, eskiden yapmam dediğim yada ağlasa bile takmam dediğim bütün sözler gitti. Babasıyla konuştuk bir karar alalım ve onu karşımıza alıp güzelce anlatalım dedik ama cesaret edemiyoruz, Elif garip bir biçimde hakkında iyi yada kötü konuşulduğunda anlıyor ve hemen tepkisini veriyor. Geçen gece beni biraz yordu babası da yatmaya giderken "sana kıyamıyorum ama anneni çok üzdün kızım" dedi ve dediğine pişman oldu, hemen gücendi bizim ki önce ağladı sonrada bir süre babasına uzak durdu. Buna benzer birkaç örneğimiz daha var, bir keresinde de ben ayakların kokuyor dedim diye bana gücenmişti. Onu her haliyle o kadar çok seviyoruz ki, yaşattığı hiçbir sıkıntı bize off.. dedirtmiyor bebekleri için offf... layan annelere bir türlü akıl erdiremiyorum. Allah herkese bir bebeğe yada bir çocuğa sınırsız hoşgörü, sevgi ve ilgi gösterebilecek sabır versin.
Aklımda bir kaç küçük şey var onlarıda unutmadan kısacık kısacık yazayım;
Bir bebekten idrar örneği almak meğer ne zormuş ben hiç bu kadar zor olabileceğini tahmin etmemiştim, 6 saatlik bir çaba sonunda örneği aldık, örneğinde yarım saat içinde verilmesi gerektiği için istanbul trafiğine güvenemediğimizden dolayı hastanede bekledik onca saat. Allah' tan herşey normal çıktı, bizimde içimiz rahat etti.
Hamilelikte kullandığım ve hala devam ettiğim demir haplarına ve elevit' e ek olarak tekrar omega 3 haplarına başladım. Balık yiyorum ama yine de tam olarak omega 3 ihtiyacımızı karşıladığıma inanmıyordum bebeklerin bu dönemde de omega 3' e çok ihtiyacı var.

Haftasonu

2007-11-14T17:13:00.000+03:00

Elif' in gelişimiyle ilgili bana kaynak olabilecek bir kitap arayışı içindeydim uzun zamandır. Sonunda buldum ( Akıllı Bebekler Akademisi ) ama ne yazık ki biraz geç kalmışım, şimdi zararın neresinden dönsek kardır diyerek okuyorum ve istedim ki bunu sizlerde de paylaşayım. (Özellikle bebek bekleyen anneler öncelikli olarak okusun.) Hamilelikte nedense ilk aldığımız ve ilk okuduğumuz kitap "Bebeğinizi Beklerken Sizi Neler Bekler" oluyor. Bebeğin fiziksel gelişimi ile ilgili meraklarımızı gideriyor, hamilelikte yaşayacaklarımıza dair bilgileri okuyoruz ancak bir bebeğin zihinsel gelişiminin aslında ne kadar önemli olduğunu gözardı ediyoruz. Belki herşeyin nedeni bir bebeğin zihinsel gelişimine yönelik çalışmalara anne karnında başlanması gerektiğini şimdiye kadar kimsenin bize söylememiş olmasıdır. Herneyse çok idealı olmak istemiyorum, daha kitabın başındayım ama okuduklarımdan anladığım bebeğin anne karnından başlayarak 3 yaşına kadar olan sürecin doğru değerlendirildiği takdirde, hayatının temeli oluşturacak bilgileri alabileceği hatta çok erken yaşlarda okumayı öğrenebileceği, en az bir yabancı dili ana dili gibi konuşabileceğinin mümkün olduğu. Kitap izlenmesi gereken proğramaları ve profesyonel anne baba olmak konusunda çok güzel fikirler içeriyor.
Kitaptan küçük bir not:
"Ana rahminde döllenmiş yumurta hücresinin gözle görülebilir bir baş kısmı olmasına rağmen, 9 ay 10 gün sonunda doğan bebeğin baş çevresi ortalama 35 cm' dir. 21 ay sonra yaklaşık 15 cm' lik bir büyüme ile baş çapı 50 cm' ye ulaşır. 219 ay sonra yani yaklaşık 19 yaşında 5 cm' lik bir artışla 55 cm' ye ulaşır." (Bu bilginin verilmesindeki amaç beynin en çok erken bebeklik döneminde geliştiğinin ispatı.)
Elif' le ilgili en büyük korkum; onu hayata nasıl hazırlayacağımı tam olarak bil(e)mediğim için geri dönüşü olmayan hatalar yapmaktı eğer bu kitap sayesinde işin bir ucundan başlayabilirsem içim bir nebze dahi olsa rahat edecek. Kitabı okudukça ara ara kitaptan bahsederim.

Haftasonu ise Elif' i Einstein sergisine götürdük, hava soğuk dışarda gezilmez, alışveriş merkezlerinde de kalabalıkta vakit geçirmeye değmez dedik ve soluğu Maslak' ta yeni açılan Otomotion' da aldık. İyi yapmışız ilk girdiğimizde Elif uyuyordu bizde bu arada girişteki arabaları inceledik derken Elif uyandı. Elif' i slingine koyup başladık sergiyi gezmeye, Elif sergi süresince etrafını meraklı gözlerle inceledi hatta Einstein' nın zamanın göreceliği ile ilgili kuramı üzerine hazırlanan sunuma takıldı kaldı. Onun küçük dünyasında ne ifade ediyordu bilmiyorum ama şimdiden böyle ortamlara girmesi en azından yabancılamaması benim için mutluluk verici. Hem bahsetmiş olduğum kitapla da örtüşen bir gezi oldu. Bundan sonra haftasonlarımızı bu tür aktivitelerle geçirme kararı aldık. Elif doğmadan önce zaten bir kaç sergiyi anne karnında gezme fırsatı bulmuştu şimdi sıra dünya gözüyle görmesinde. Mesela gelecek haftalarda proğramımızda 24 Kasımda S.S.M' inde başlayacak olan Abidin Dino sergisi var.
Eınsteın sergisi' ne dair bir kaç küçük not:
Sunumlar oldukça başarılı hazırlanmış üstelik fizik bölümünden mezun olmuş öğrencilerin canlı anlatımlarıyla daha bir anlaşılır kılınmış. Bir Workshop gibi, anlayamadıklarınıza dair sorular sora biliyorsunuz. Biz serginin 3. gününde ziyaret ettik acaba ilerleyen günlerde de bu heyecanla anlatabilecekler mi çok merak ettim.

Elif için hazırladığım oyuncaktan bahsetmiştim, aklıma gelen oyuncağı yapmaya başladım ama bundan sonrası için ne yapabilirim diye de bir yandan da düşünmeye devam ediyorum. mutlaka benim gibi çin malı oyuncakların ne kadar sağlıklı olup olmadığıyla ilgili kaygılar taşıyan anneler vardır ( Avrupa' nın en büyük oyuncak zincir mağazası bu sıralar oldukça büyük çaplı bir operasyonla binlerce oyuncağı piyasadan çekmeye başladı.) ve olacaktır işte tam da bu noktada sizlerin de neler yapabileceğimizle ilgili fikirlerini merak ediyorum. Amacım çocuklarımız için hem eğitici, öğretici yeni oyunlar ve oyuncaklar bulmak hemde onlara güzel hatıralar bırakmak. Gelin hepimiz bir oyun, bir oyuncak tasarlayalım ve bunları birbirimizle paylaşalım. Bugün ilk adımı ben atıyorum ve kanaviçeden işlediğim kitabın örneğini sizlerle paylaşıyorum. ( Ayrıca internetten bulduğum, beğendiğim bazı örnekleri de burda paylaşacağım bundan sonra.

Aaah Annanişkom ne kadar çok korkuttun bizi...

2007-11-13T09:20:00.000+03:00

Aslında annanem mi korkuttu yoksa dokorlar gereksiz yere bizi nasıl endişelendirdi mi demeli bilmiyorum. Olayı başından analatmak gerekirse; Annanem dün hastaneye koltuk altındaki karıncalanma ve yanma şikayetiyle gidiyor. Doktor gerekli tetkikleri yaptıktan sonra anjiyo yapmalıyız diyor ve bir doktora daha görünün derken bir özel hastanenin adı geçiyor herneyse o doktora da göründükten sonra değişen birşey yok acilen anjiyo yapılmalı deniliyor. Annanem de; bu stresi ne daha çok yaşamak nede işi uzatmak istiyor. "Ameliyatı olayım bitsin" diyor. Annanemim anjiyo olacağı haberi eş, dosta haber verirken bir yandan da soruluyor "ne yapalım"? Bir başka doktor tavsiye ediliyor ve annanemler benim doğum yaptığım hastaneye yönlendiriliyor orda prof. dr. İsmet Dindar' ın da bir değerlendirmesini almak için. Veee; bu değerlendirmeler neticesinde anjiyoya gerek olmadığı öğrenildi. Anlayacağınız işin içinde başka bir iş varmış. Özel hastanelerin böylesi çok olduğu bir dönemde hastaya hasta değil de müşteri gözüyle bakılıyor.
Bir araba almadan önce bile test sürüşü yapıyoruz yada eve bir alet alınacağında eş dostun tavsiyelerine kulak veriyoruz. Canımızı emanet edeceğimiz doktora güvenmek, inanmak istiyoruz haliyle ama işte böyleleri de var dedirtecek olan doktorlar da var onun için insanın hastayken bile omuzlarını düşürmeden güçlü olması, bir değil birkaç tetkikin sonunda ameliyata karar vermesi gerekiyor. Şimdi düşünüyorum da annanem dün geceyi yoğun bakımda geçirecek bizlerde bu sabah hastane koridorunda onu bekliyor olacaktık çok şükür ki annanem dün geceyi evinde ve kendi yatağında geçirdi şimdi bu sabahta kızları ve geliniyle bir kahvaltı keyfi yapacak. ( bakalım ben ve Elif orda olabilecekmiyiz? )
Dün Elif' inde doktor kontrolu vardı, Allah' a çok şükür şu an bir rahatsızlığı kalmadı ama ben yinede bir gösterdim. Galiba biz çok pimpirikli bir aileyiz :) Şimdi idrar testleri yapacaz, kusmanın sebebi reflü mü yoksa idrar yollarında bir probelem mi var diye. Büyük ihtimalle bebeklerde olan bir türlü reflü çıkacak ama ben aklımdan çıksın istiyorum.
Bu arada dün hastanede olmamız sebebiyle haftasonumuzdan bahsedemedim. Şimdi kısaca yazayım sonra anlatacaklarım var. Pazar günü Einstein sergisine gittik otomotion' a. Elif' in 3 aylık bir bebek olarak bu sergiden bişey anlamayacağını düşünebilirsiniz ama bence yazacaklarımı okumadan böyle bişey düşünmeyin. Şimdi çok fazla vaktim yok ama bir ara mutlaka yazacam.
Annanem çook geçmiş olsun, Allah sana sağlıklı uzun ömürler nasip etsin inşallah... M & S & E

Bir kadın ne ister?

2007-11-10T23:24:00.000+03:00

Böyle tatlı bir kızın annesi olmak...

Bazen bunalır insan uzaklara gitse geçecek gibi gelir herşey. Halbuki uzakta geçen günün ardından en çok özlenilen yine ev olur. Sıcaklığı, kokusu, rahatlığı hiçbir yerde yoktur çünkü. Bir süre sonra ayağınıza gelen ikramlar ve de hiçbir iş yapmak zorunda olmayışınız bile keyif vermez, keşke evimde olsaydım bir çay yapsaydım, kendi bardağımda, kendi koltuğumda oturup etraf ne der demeden sevgilimin omzuna yaslanıp bir yudum alsaydım dersiniz, hatta evimde olsaydım da süpürseydim, silseydime kadar bile gider bu iç geçirmeler. İnsanın kendi evinin işini gönül rahatlığıyla yapması bile lükstür bazen ve işte bazen insan tüm bunların değerini unutup uzaklara gitmek istiyorum der. Dedim çünkü biliyorum ama sonrasında yaşayacaklarımı da bildiğim için uzaklara gitmek, evimden ayrı kalmak istemiyorum. Sıkıldım, bunaldım ama geçecek, biliyorum.
Eskiden (eşimi tanımadan önce) canım sıkıldıkça hatta sıkılıp sıkılıp yer değiştirdikçe düşünürdüm nerde olmak, ne yapmak beni gerçekten mutlu ederdi diye. İşte bugün tam o gün olmak istediğim yerdeyim (çok şükür) evimde, eşimin ve kızımın yanındayım.
Tam da bunları düşünürken kendi kendime Bir kadın gerçekte ne ister ? sorusu takıldı kafama. Acaba bir ben miyim böyle yoksa her kadın içinde hep aynı özlemimi yaşar? Bence bir kadını en çok mutlu edecek şey sıcacık bir yuva, sevgi dolu, anlayışılı bir eş ve mutluluğu pekiştircek çocuklardır.
Bir kere biz kadınlar anne olmak için proğramlanmışsız, bunu anne olunca çok daha iyi anladım. Desem ki şimdi size ben hayatımın anlamını bir bebeğin gözlerinde buldum size şaka gibi gelir ama gerçek. O küçücük gözlerini gözlerime kilitlediğinde, kalabalığın içinde bile beni seçtiğinde yada sadece sesimi duyup çevresinde beni aradığında onun küçücük dünyasında ne kadar önemli olduğumu hissediyorum ve o dakika dünya gözümden siliniyor; diyorum ki ne kariyer, ne para hiçbiri bu duygunun yerini tutamaz. Ne büyük bir mucizesin, ne büyük bir lütufsun. Benim içime annelik duygusunu veren senin içine anne sevgisini vermiş ve bizi birbirimize sımsıkı bağlamış.
Birgün o da anne olacak, benim geçtiğim bu yoldan o da geçecek ve şimdi ben ona nasıl örnek olursam o da benim gibi bir anne olmak isteyecek. Çünkü bende annem gibi bir anne olmak istiyorum. Hayatını, ömrünü bana ve kardeşime adayan mutluluğun resmini bizim gülen yüzümüz olarak çizen annem gibi bir anne olmak için tüm çabam. Annemin yemekleri gibi lezzetli değil yaptığım hiçbir yemek yada onun kadar iyi beceremiyorum ev işlerini ama onun gibi hamarat, onun gibi marifetli olmak istiyorum. Bir kız annesini örnek alır siz ne derseniz diyin bu evin düzeninden tutunda akşam eşine yaptığı çay servisine kadar böyledir.Adına ev hanımlığı denilen ama aslında annelik olan meslek hiç kolay değilmiş şimdi anladım. Şimdi çevreme daha bir dikkatli bakıyorum kim ev hanımı kim anne diye. Ev hanımı çok ama anneyim diyecek anne az.
Annelik dedim durdum ya sanmasın ki erkekler bir kadın için dünya sadece çocuk doğurmak ve onu büyütmek demek. Bir kadın için dünya; bir erkeği hayatının merkezine koyup sırf onu mutlu etmek ve ona layık olabilmek için yaşaması demektir aslında. Bir kadının bir erkeği eş olarak seçmesi kendisini hak edecek kadar önemsemesindendir ve bir erkeğe eş olması ona layık olma çabasıdır ve bu çaba adına annelik denilen kutsal meslektir. Bugün anneysem bu benim için bir gururdur ve tüm çabam eşime layık olabilmek.

Elif' e oyuncak yapıyorum

2007-11-08T12:24:00.000+03:00

Çin malı oyuncakların ne derece sağlıklı olup olmadığıyla ilgili kaygılarımdan sonra. Ben neden bişeyler yapmıyorum dedim kendi kendime. İki gündür de nasıl bişeyler yapabileceğimle ilgili kafa patlattıktan sonra işin içine birde uygun örnekler bulmak eklenince baya bir sıkıntı yaşadım ama deydi. Elif' in çok özel bir oyunu, bir oyuncağı olacak (inşallah) çocuklarına saklayabileceğini, benden ona çok özel bir hatıra olacak bu oyuncak.

Bir oyuncak kitabı hazırlıyorum şu an, henüz kapak kısmını işliyorum, üzerinde Elif' in ismi ve doğum tarihi olacak. İçinde aşağıdaki çeşitli oyuncak resimleri olacak. Bu kitap bittikten sonrada bir küp hazırlayacam üstünde yine bu oyuncak resimlerinin olduğu. Amacım küpü yere atıp çıkan oyuncak resmini kitaptan bulmasını sağlamak. Öyle bir oyun, böyle bir oyuncak uydurdum kendi kendime. Elif' e de sürekli uslu dur ki çabuk bitsin diyorum, akıllı kızım sözümü dinliyor. Bu oyuncak sayesinde hem benim biraz kafam dağılıyor (fena halde kendimi kaptırmış durumdayım eşimin işten geç gelmesi bile çok etkilemedi bu kez.) hemde bir oyuncağımız olacak.

Oyuncağı işlerken aklıma annemin 2. sınıfa giderken yaptığı bir süpriz geldi. En sevdiğim bebeğime benden gizli bir elbise örmüştü ve okuldan döndüğümde bebeğimin üstünde yeni bir elbise görünce ne çok mutlu olmuştum. Bugün bile hatırladığım o mutluluğun benzerini dilerim kızımda bir gün yaşar, annesinin onun için özene bözene hazırladığı oyuncağa baktıkça.
Nasıl vakit bulduğuma gelince gerçekten zorrrr. İşte bu yüzden ne kadar zamanda biter orasını pek kestiremiyorum.Bir yandan ev işleri bir yandan Elif hanımın günlük ihtiyaçları bakalım artık. Yine de mutluyum, huzurluyum tek başıma üstesinden gelebildiğim için, bu da ayrı bir gururmuş. Kendimi bile şaşırtıyorum.

Maşallah meleğim...

2007-11-05T13:26:00.001+03:00

Kahve dedim,doktor dedim, aşı dedim, vitamin derken laf geldi nerelere :)

2007-11-03T23:14:00.000+03:00

Sonunda nasip oldu kahve keyfi. Kızım bile halimden anladı da hiç ses çıkarmadı. Boşuna demiyorum Elif' im sen beni üzmüyorsun senin çocuklarında seni üzmesin diye (inşallah üzmezler) ...

Bugün için doktora gidecez demiştim, kendi doktorumuz da bir türlü randevu bulamadım, en erken 12 Kasım' da. Hadi dedim çok acil bişey yok bekleyelim ama dün yine az süt içip çok kusunca dayanamadım. Başka bir doktora gittik. Bu kısımdan fazla bahsetmeyecem çünkü pek tatmin olmadım bu muayeneden eve döner dönmezde hemen kendi doktorumuzdan randevu aldım. Şimdi 12 kasımı bekleyecem.

Elif' in kilosu v.s oldukça iyi şimdilik bir sorun yok. Bunları zaten biliyorum, devamlı kontrol ediyorum. Ben sadece bundan sonrası için endişeleniyorum. Bir haftadır bu kadar az emmesi ve arada sırada da olsa fışkırtırcasına kusması içime kuşku düşürüyor. Hoş artık yenidoğan kadar sık emmesini beklemiyorum ama annelik iştee, çocuğum doymuyor mu acaba demeye şimdiden başladım. Allah yardımcım olsun.

Birde Elif' e bugün pnömokok aşısı yaptırdık. Pnömokok aşısı çocukları pnömokok adı verilen tehlikeli bir bakterinin yol açtığı enfeksiyonlardan korumak üzere hazırlanmış, bu bakteri 2 yaş altı ve 65 yaş üstü kişilerde zatürrenin en sık görülen etkeniymiş, ayrıca, sinüzit, orta kulak enfeksiyonu ve menenjit gibi başka bazı ciddi enfeksiyonlara da yol açabiliyormuş. Bugün 1. dozu yapıldı ocak ayında 2. dozu yapılacak, bir iki ay sonrada 3. dozu. Karma aşı gibi yani.

Şimdiye kadar Elif' e hiç vitamin vermemiştik. Günde 10 dk güneş alması D vitamini ihtiyacını karşılamaya yetecekken mevsim ve istanbul şartları itibariyle bizde artık kullanmaya başlayacağız galiba.

Aslında keşke çocuğumu tamamen doğal şartlarda bütütebilseydim. Geçen akşam onu düşündüm kendi kendime. Çimenlere basamadan, toprakla oynayamadan, kedilerin peşimden koşamadan, otlardan evcilik yemekleri yapamadan büyüyecek Elif. Ben gitsem ona en güzel oyuncakları alsam hangi birinin yerine geçebilir ki? Ben yine nispeten şanslı bir çocuktum İstanbul'un daha yeşil olduğu bir zamanda, bir sahil şeridinde, site içinde toprakla, otla oynayarak büyüdüm. Çok şanslıymışız çoooook kıymetini bilememişiz, şimdi anladım anne olunca. Ahhhh annecim, babacımmmm kocaman öpüyorum sizi :) ...

İnsan evlenmeden, çocuk sahibi olmadan önce dünyayı başka gözle görüyor sonra başka. Görmediğin önemsemediğin bir çok şey sonra hayatın anlamı oluyor. İnşallah geç kalmamışızdır çocuklarımıza daha iyi bir gelecek bırakmak için.

Kahve dedim, doktor dedim, aşı dedim, vitamin derken laf geldi nerelere :) çocuklarımıza daha iyi bir gelecek, daha temiz bir dünya bırakmak dileğiyle, iyi geceler....

Bu arada söylemeyi unuttum resimdeki masa örtüsü kanaviçe, ben işledimmm....

Ben mi abarttım...

2007-11-02T16:34:00.000+03:00

Sabah anne ve bebişi' nin postunda anne-oğul kahve keyiflerini okunca ilk aklımdan geçen cümle bu oldu. Günlerdir canım cheesecake ve kahve istiyor bir yandan cheesecake tarifi arıyorum bir yandan da yanında kahve içemedikten sonra ne yarar diyip duruyorum. Anlayacağınız yine kendi kendime eziyet ediyorum. Vücut istiyorsa vereceksin, mahrum bırakmanın anlamı yok ama gelde bunu iç sesime anlat. Onun için mi yazıyı okur okumaz koştum mutfağa, sıvadım kolları. 4 paket labne yokmuş, 2 pakette görmez işimi, en iyisimi bu seferlik tiramusu yapayım dedim, yaptım. Akşama bitanem gelsin birlikte güzel bir kahve keyfi yapalım. Bu akşam şımartacam kendimi.

Aslında garip olan ben hiç kahve falan içmem, çok fazla tatlı da aramam. Ne oldu bana böyle?anlamıyorum. Kendimi bildim bile tek yeşil çay içerim, onu da şekersiz içerim. Arada canım değişiklik istediğinde de meyve çayı, bitki çayı falan. Evde kaç çeşit çay var bilmiyorum, saymıyorum. İstermisiniz bundan sonra kahve çeşitlerini toplıyım eve. Herneyse ben şimdi yine yaseminli yeşil çayımdan içeyim...

O şarkı olmasa...

2007-10-31T18:54:00.000+03:00

mutluyum, eşimi, kızımı, evimi çok seviyorum ama yine de an geliyor uzaklara gitmek istiyor bir yanım. Ahhhh özgür ruhum, yok artık huzur vermez uzaklar sana iki adım atsan özler bir yanın ardında bıraktıklarını. Nasıl nefes alırsın kızın olmadan, nasıl yaşarsın sevdiğin olmadan. Hayat bir dakika müsade ben hava almaya gidiyorum diyemiyorum, diyemeyeceğim biliyorum. Bu duyguyu yaşatan o şarkı olmasa yazamazdım bu satırları, kendime itiraf bile edemezdim...

Geçen hafta

2007-10-30T15:56:00.000+03:00

Bir hafta olmuş yazmayalı, geçen hafta eşim Mardin' e kardeşinin düğünü için gitti, annem ve kız kardeşim de beni ve Elif' i yalnız bırakmadılar sağ olsunlar. Üç kuşak birlikte gezdik, güldük, hoş vakit geçirdik. Dün akşam eşim döndü, bugün de annemler evlerine döndü, haliyle bir yanımız buruk kaldık. Şimdi ev nasıl sessiz ve boş. Ne zor gidenin ardında kalmak, önce eşim gidince bir süre toparlanamamıştım, şimdi de onların yokluğu. ( acaba üzdük mü onları?) Onlar olmasa, gezip tozmasak hala gözüm kapıda bekliyor olurdum. Şimdi akşam olsada annemin kardeşimin çıkıp gittiği o kapıdan eşim gelse diye bekliyorum.
Bu arada Elif' de ufak çaplı değişimler var. Minik meleğim bir ara geliyor bir huysuzlaşıyor bir huysuzlaşıyor o öyle huysuzlaşınca annemler de kaçacak delik aradılar. Galiba Elif benimle yalnız kalmaya çok alıştı. İnşallah huy edinmeden üzerinden atar. Birde annem benim 1 saatlik alışveriş kaçamağımda Elif' i emziğe alıştırmış, eve bir geldim Elif' in ağzında emzik cuk cuk emiyor. Hem iyi oldu hemde... korkuyorum. Elif doğmadan önce araştırmaya başlamıştım acaba vermeli mi , vermemeli mi? diye. Elif' i en az 1 sene emzirmek istiyorum acaba emzik etkiler mi hala kesin bir bilgi bulamadım. (Verilebilir çünkü bebek parmak emme gibi olumsuz davranışları kazanmaz, emzik yaşı bittiğinde rahat edilir, verilmemeli çünkü anne sütü alım süresini azaltabiliyor, bunlar ilk aklıma gelen bilgiler şimdi gelde karar ver.) Hafta sonu doktora gidecez (inş...) o zaman birde doktorumuzun fikrini alacam. Bu zamana kadar sorma gereği duymamıştım çünkü vermiyordum. Şimdi hafta sonuna kadar idare edecez.

2007-10-22T11:06:00.000+03:00

26 Kasım 2007 de Elif' in varlığını bile henüz öğrenmemişken onun için yazdığım bir mektubu buldum geçenlerde (ilk doktor kontrolüm 11 Aralık 2007 ve daha 4 haftalıktı). "Biliyorum benimlesin, kim ne derse desin işte hissediyorum, ordasın" diyorum. Bu kadar emin olmama rağmen eşime bile hiç bahsetmemiştim bundan aksi bir durumda onu üzmek istemiyordum . 7 aylık evliydik ve 2-3 ay öncesine kadar bebeğimiz olmasını bile düşünmemiştik ama ne olduysa bir anda ikimizde birbirimize çok istediğimiz bişeyi itiraf edermişcesine bebeğimiz olsun dedik. Elif gerçekten özlenen, yolu dört gözle beklenen bir bebek oldu. Dilerim Allah herkese bu güzel duyguyu yaşatsın çünkü bu dünyadaki en büyük mucize bu. Bir bebeğin ay ay nasıl büyüdüğünü izlemek sonra onu kucağına almak. Ultrasondan çekilen videoları izledikçe bunu daha iyi hissediyorum.

Bir mecikmek tanesi kadarken ne kadar hızla büyüdü. Şimdi gözümün önünde hergün biraz daha hızlı büyüyor. Hergün yeni bir şeyi keşfediyor hayata dair. Kendi dilince bize kendi dünyasından bişeyler anlatıyor. Korkuyorum onun bu kadar hızla keşfettiği bir dünyada ona yetemekten, bu en verimli dönemi kaçırmaktan.

Aldığımız tekmele ve oyna halısı cumartesi günü geldi. Elif' i içine koyduğumda bir süre çevresine bakındı sonra ben içindekileri ona anlatmaya başladım, bir süre de konuşarak oynadık sonra gözlerimi dolduran o muhteşem şey oldu. Elif çevresini inceleyen gözlerle bişeyler anlatmaya başladı, küçük küçük ama uzun uzun muhabbet etti oyuncaklarıyla. Kendime iyi ki almışım dedim, üstelik tam vaktinde. Akşam eşim geldiğin de o da hayret etti "baya baya anlatıyor" dedi. ( Bizi ne çok mutlu ettin Elif )

Elif' in üzerinde olumlu etkisinin olduğunu düşündüğüm bir diğer şeyde Burçin Büke' nin bebekler için hazırladığı Mozart' ın seçmelerinden oluşan albüm. Hamileliğimde ara ara dinlediğim bu albümü şimdi Elif oynarken çalıyorum. Bu arada oyun halısınında 10 dklık bir mozart müziği var.

*********************************************************************************************************************************************************************

Anne olmanın ne demek olduğunu bilselerdi...

Onlarca annenin yavrusunun vatan uğruna şehit olduğu şu günlerde dedim ki kendi kendime bu savaşları çıkaranlar bu canlara kıyanlar anne olmanın ne demek olduğunu bir bilselerdi. Ne silah olurdu, ne savaş olurdu dünyada. Kolay değil anne olmak, canından, kanından bir cana hayat vermek. Acı çekmek, uykusuz kalmak ve sonra bir gülücükle unutmak çeklilen tüm sıkıntıları. Yine de suç bizde annelerde. Almayın işte çocuklarınıza silah, onların içlerine sevgi koyun. Dini, dili ne diye bakmadan sevmeyi öğretin. Ayrımcılık kime ne kazandırdı ki, bizden sonrakilere kazandırsın. Savaşları anneler bitirir unutmayın.

*********************************************************************************************************************************************************************

Tv proğramı önerisi

2007-10-20T15:49:00.000+03:00

Geçen gün tv de rastladığım bir programdan bahsetmiştim. (Anne Olunca Anladım.) Dün aynı proğrama bir kez daha rastlayınca sizlerle de paylaşayım istedim. Proğramda her gün çocuk gelişimiyle ilgili konularda bir uzman görüşüne yer veriliyor. Proğram Tv8' de hafta içi hergün saat:14:30 da proğramın bir de web sitesi var. www.anneoluncaanladim.com faydalı bilgiler ve görüntülü röportajlar var. Arada bir izlemek ve bakmak lazım.

Bu arada gelecek yorumları bekleyemeden siparişi verdim, öyle yada böyle işe yarayacağını umuyorum. Test ettikten sonra görüşlerimi paylaşırım.

Ne dersiniz?

2007-10-19T08:09:00.000+03:00

Bir konuda fikrinizi almak istiyorum, Elif' e tekmeleme ve oyna jimnastik halısı almayı düşünüyorum. Bir yandan da ne kadar kullanışlı olacağını, Elif' in sevip sevmeyeceğini düşünüyorum. Elif doğmadan önce bir heves aldığım ama şimdilerde pek de kullanışlı bulmadığım şeylere bir tane daha eklensin istemiyorum. Beğendiğim jimnastik halısı burda. Benzer bir halı alan,memnun kalmayan var mı aranızda?

Aslında dün tamda ne yapayım diye düşünürken tv' de "Anne olunca anladım" adlı bir proğrama rastladım. Proğram konusu çocuklar ve oyuncaklardı. Denk geldi, Bu dönem için ilgisini çekecek tüm oyuncaklar halının üstünde mevcut ama bebeğin dar bir alanda sıkılma ihtimali beni düşündürüyor. Acaba halı yerine sadece oyuncak mı almalı yoksa halıyı alıp güvenliğinden emin bir şekilde onu bırakıp biraz rahat mı etmeli. En iyisini tabiki tecrübeli anneler bilir dedim ve size sordum. Ne dersiniz?

2007-10-18T10:37:00.000+03:00

Sonunda kanaviçemi bitirmek üzereyim ama daha yapmam gereken 5 parça var. Haftanın günlerine göre çeşitli ev işlerinin yapıldığı bir çalışma bu. Bittiğinde bunlardan oluşan cepli bir askı yapmayı düşünüyorum ama bu karınca hızıyla ne kadar zamanda biter onu bilmiyorum. Aslında buna da şükretmek lazım ya kızım huysuz olsaydı bu kadarını bile yapamasaydım. Ben yine önce Maşallah diyim sonrada halime şükredeyim.

Elif' in dönencesine nasıl adaptör taktığımıza gelince; babam pil bölümüne önce bir kablo bağlantısı yapmış (sanırım leyim mak. falan gerekiyor) sonra da Adaptörün kablosuyla bu kabloyu birbirine bağlamış. Son olarak adaptörün voltajınıda dönencemizi çalıştırcak ayara getirdik (7.5 volt) yeterli geldi. Yalnız bu işin elektrik konusunda profesyonel olmayan biri için zor ve tehlikeli olabileceğini düşünüyorum, onun için işi ustasına bırakın derim. Birde kullanırken kablonun bebeğinizin dokunamayacağı bir şekilde yerleştirin.

Bebeklerdeki pişik için bir önerim olacak. Elif' in doktoru hastane çıkşında bir reçete vermişti bunları bunları kullanın diye, o reçetede pişik kremi olarakda A+D pişik önleyici krem vardı. Uzun bir süre bu kremi kullandım ama yinede Elif' in pişiği oldu. Doktorumuzu aradım ne yapabileceğimi öğrenmek için, amacım fazla yayılmadan önüne geçebilmekti. Bu kezde A+D nin pişik kremini kullanmamı tavsiye etti. 1 hafta sonunda pekte etkili olmadığını gördüm ve farklı krem arayışlarına girdim. Krem araken daha doğal bir çözüm buldum Zeytinyağı, sürdükten 1 gün sonra iyileşmeye başladı. Hala zeytinyağı kullanıyorum ve gerçekten oldukça memnunum. Tavsiyem şudur ki en güzeli, en doğalı. Elif doğmadan önce aldığım chicco' nun pişik kremi ve A+D leri sadece çantamda taşıyorum ve dışarda olduğumuzda idareten sürüyorum.

NOT//Annanemin' de zeytinyağının içine sarı kantoron otu koyarak, dinlendirmesi geldi. Bu yağın yaraların çabuk iyileşmesini sağladığını söylerdi.

Dönencemiz

2007-10-16T10:35:00.000+03:00

Dönencemizi çok seviyoruz. Işıklı oluşu, uzaktan kumandalı oluşu süper tek dezavantajı pilli olmasıydı şimdi onada çözüm bulduk. Elif' in dedesi bir adaptör taktı ve artık pil derdimiz bitti. Pillerin çabuk bitmesi bir yana artık Elif' in gece keyfi yarım kalmayacak . Benzer dönencesi olanlara tavsiye ederim. Babacım sana da çok teşekkür ederim, ellerine sağlık...

El öpenlerin çok olsun , inşallah...

2007-10-12T23:26:00.003+03:00

Aşı, önemli bir mevzu !

2007-10-11T10:02:00.000+03:00

Bende tüm anneler gibi yapacaklarımı, yazacaklarımı unutmaya başladım. Ordan oraya koşturmaktan yada tüm işler bitiğin de beninde tükenmiş olmam sebebiyle, ama alıştım kafaya da takmıyorum herşey olduğu kadar diyip geçiyorum. Daha önce sağlık ocağından aradıklarından bahsetmiştim. Birkaç blogda da aşılar için sağlık ocağına giden aileleri okuyunca bizde bir gidip bakalım duruma göre karar veririz diye düşündüm sonuçta hastaneden daha yakın sağlık ocağı. Bir yandan da işi bayram öncesi garantiye almak için kendi doktorumuzdan bugün için randevu aldım. Aşıların zamanını geçirmeye çok dikkat ediyorum, hatta gereğinden fazla titizleniyorum. Elif 13 Ağustos' da doğmuştu yani tam 2 aylık olduğunda bayram tatili için şehir dışına çıkma ihtimalimiz var. Bende aman ne olur ne olmaz diyerek yola çıkmadan yaptırayım dedim. Karşılaştığımız ilk problem sağlık ocağının 2. katta olması bebekli bir anne için oldukça sıkıcı bir durum ( bir yandan da bir sağlık ocağının 2. katta olmasının ne derece doğru olduğunu düşündüm) ikinci problem ilkinden daha önemli bir hususta bebek aşı odasının çeşitli hastalıklara bakan muayenehanelerle aynı katta olması böyle bir durumda bebeğimi orda daha fazla tutamazdım hemen çıktık. Sonra biraz daha uzakta başka bir sağlık ocağına gittik ( o da 2. katta) orası biraz daha düzenliydi. Aşı için dolu dolu 2 aylık olması lazımmış dolayısıyla aşımızı olmadık. Topuk kanının 2. si alınması lazımmış onu aldırdık ama bir daha sağlık ocağına gitmem sanırım yada daha iyi bir sağlık ocağı bulmalı. Verem aşısından sonra ateşi falan çıkarsa diye ateş ölçer aldık dün, evdekinin dilinden ben anlamadım onun için dijital aldım. Hoş doktorlar klasik ateş ölçerin en iyisi olduğunu söylüyor birde bunu deneyelim sonuçları yazarım. Bu arada aşıyı yaptırmadan önce internetten biraz daha araştırayım diyorum, bakalım sonra nelere dikkat etmemiz gerekecek.

Doğum Günün Kutlu Olsun Kardeşim...

2007-10-09T10:00:00.001+03:00

Gezdim, gördüm, yoruldum, uyudum.

2007-10-07T22:35:00.001+03:00

Minik meleğim için bu hafta sonu bayramlık alışverişine çıktık. Aklımda ona güzel bir spor ayakkabı da almak vardı ne yazık ki olmadı. Sonunda hepimiz yorgun argın eve döndük. Hafta içi doktor kontrolü için çıktığımızda bakarım diyordum ama yine bir bomba patlamış, eskiden olsa korkmazdım, olacağın önüne geçilmez derdim ama insan anne olunca tedbirli olmaya başlıyormuş. Dün gece yatmadan önce bir karar aldım bundan sonra dışarda daha az vakit geçirecem.

Bu arada hamilelikte aldığım kiloları vermek için yavaş yavaş spora ve diyete başlayacam. (bugün moralim çooooook bozuldu) Diyet diyince aklıma nedense Magnum' un çikolatası geldi. Geçen akşam eşim eve gelirken almış, yok böyle bişey insanın kalbini yumuşatıyor sanki. Diyet falan gibi derdi olmayan varsa denesin derim yoksa hiç bulaşmasın.

Allah' ım nazarlardan korusun seni !

2007-10-05T10:35:00.001+03:00

Dün minik prensesimle Çamlıca' ya teyzeme gittik. Başta zor olur,Elif memnun olmaz keyfi kaçar diye baya bir tereddüt ettim ama Allah' tan ne benim için ne de Elif için can sıkıcı bişey olmadı. Günümüz güzel geçti. Elif doğmadan önce en azından ilk 6 ay zorda kalmadıkça pek dışarı çıkmam diye düşünürken şimdi her yere onunla gider oldum. Sanırım böylesi her ikimiz içinde en iyisi onu birisine emanet edip onu mahsun bırakacağıma yada hep evde oturup kendimi bunalıma sokacağıma ikimiz birden mutlu mesut geziyoruz.

Bebek arabasının henüz Elif' den ağır olması sebebiyle olsa gerek onun yerine sling daha rahatıma geliyor, hem Elif' de onunla çok mutlu. Kalp seslerimi duyduğundan mı bilmem en rahat orda uykuya dalıyor minik meleğim.

Ev işlerine, gezmeğe, alışverişe zaman bulabiliyoruz da ben artık kanaviçe yapamaz oldum. Yaptığım bazı işler yarım kaldı en çok onlara üzülüyorum. Yavaş yavaş zaman bulabilsemde onları tamamlasam keşke. Bir yanım özledi yeni bişeyler yapıp karşısına geçip izlemeyi bir yanımsa Elif' i izlemekten zaten adam gibi bişey yapamıyorsun diyor. Bakalım bu yarım kalan işler ne zaman hayat bulacak. Zaten bir çoğunun işlemesi bitti sadece ürün haline dönüşmesi kaldı. Belki annem de bir ara yardım ederde yaparız .

Bu arada biraz önce anneme Elif' in fotoğraflarını yollarken bir anda içim burkuldu. Anne olmak bebeğinden ayrı kalmak nasıl bir duyguysa annane olup torunundan uzak olmakta aynen öyle bir duyguymuş hissetim. Canım annem nasılda seviyorsun torununu. Torunlar çok sevilirmiş, galiba doğru annane, dede Elif için bitiyorlar. Elif bir büyüsün görün bakın size ne cilveler yapacak.

Sabah Keyfi

2007-10-03T14:34:00.000+03:00

2007-10-02T16:06:00.000+03:00

Bugün canım hiç birşey yapmak istemiyor, ne ütü ne yemek hiçbirşey. Sadece kızımı doya doya öpmek ona sımsıkı sarılmak istiyorum. Hep uyusun diye bekleyip sonrada o uyunca birden özleyip uyansın diye beklediğim çok olurdu ama bugün bir başka işte. O uyusun, uyansın ben hep onu seyredeyim ona dokunayım istiyorum. Arada bir kalkıyorum başka bişeyle ilgineyim diyorum olmuyor.
Biraz öncede Nilüfer' in anneyiz.biz için yazdığı yazıyı okudum bir yandan kendi kardeşimi düşündüm bir yandan Elif' i o da bir gün abla olacak. Ben ne yaşadımsa ne hissettimse o da birgün öyle hissedecek yeri gelecek kardeşinin bir damla göz yaşı için canını vermek isteyecek yeri gelecek bir kaşık suda onu boğmak isteyecek yinede hep kardeşlerini çok sevecek, bu sevgiyi içinden atamayacak. Çünkü abla olmak böyle bişey işte.

Ben yine kızımın yanına gidiyorum...

2007-10-02T10:11:00.000+03:00

Bu sabah

2007-09-26T12:34:00.000+03:00

Pazar akşamı evimize geldik anca toparlandık, kendimize geldik haliyle bilgisayarın başına da anca oturabildim. Şimdi meleğim öğlen uykusunda.

Sabah ilçemizin sağlık ocağından aradılar. "Seda hanım bebeğiniz olmuş hayırlı olsun"diyerek açtı hemşire olduğunu düşündüğüm kişi sonra bebeğimin doğum tarihini söyleyerek ellerindeki bilgilerin teyidini aldı. Aşısını yaptırıp yaptırmadığımı sordu (tabiki yaptırmıştım) bundan sonra sağlık ocağında ücretsiz olarak yaptırabileceğimi söyledi hatta hemen bir randevu vererek lütfen bir görüşelim dedi. Çok şaşırdım ve sevindim ülkemizde sağlıkla ilgili gerçekten çok güzel gelişmeler oluyor. Keşke bu fırsatlardan gerçek ihtiyaç sahipleri faydalanabilse, ne çok üzülüyorum gerçekten çaresiz olup ta bu fırsatlardan haberdar olamayan insanları düşündükçe. Bizler bilinçli olmaya çalışan, çocuklarımız için araştıran, okuyan anne ve babalarız lakin herkes bizler gibi değil kimileri şartlar itibariyle kimileri farklı sebeplerden ötürü. Aslında yine bizlere çok iş düşüyor çevremizde gördüğümüz insanları uyaralım onlara yol gösterelim elimizin uzandığı, gözümüzün gördüğünce.

Bu sabah anne kız baya bir yatak keyfi yaptık, minik meleğim kollarımda öyle tatlı bir uykudaydı ki uyandırmaya kıyamadım. Sonunda resim çekmek aklıma geldi de cep telefonumla çektim. Nasıl izlemeye doyamıyorsam aynı şekilde fotoğraflarını çekmeye de doyamıyorum.

Anne ve bebişi 'ne bir konuda teşekkür etmek istiyorum. Sling le ilgili çok güzel örneklerin olduğu siteleri tavsiye etmiş. Benim çok uzun zamandır nasıl yapıldığını merak ettiğim ama bir türlü öğrenemediğim bağlama tarzını sonunda öğrendim. Hatta kullanmaya başladım bile. Bu kumaşı Çanakkale ' de Aynalı Çarşı' da bir kumaşçıda buldum Gaziantep' de ipekle dokunan bir kumaş. El dokuması olduğu için eni zaten 50 cm uzunluğuda 5 m bağlayınca tam geldi. Annemde kumaşın çevresini makineyle düzeltince şimdi tam oldu. İnternette Cevdet Eldemir ismiyle bir arama yapınca birkaç bişey çıktı isteyen arayabilir.

Elif Sultan, Annanesin' de

2007-09-18T17:10:00.000+03:00

Elif onu çok seven ve çok özleyen annanesine gitti. Babasından, evinden biraz uzakta bir yanı biraz üzgün ama bir yanı da çok mutlu çünkü çok seviliyor ve kucaktan kucağa geziyor sürekli. Önümüzdeki hafta sonu babası Elif' i ve annesini almak için gelecek ve sonra hep birlikte evlerine dönecekler. Annesi yeni resimlerle neler yapmışlar, neler görmüşler hepsini anlatacak sadece biraz sabır.

YENİDEN MERHABA DEMEK İSTİYORUM ;

2007-09-11T15:25:00.000+03:00

Uzun bir süre yazmadım sadece benim gibi bebeğini kucağına almayı bekleyen annelerin ve bebeğini büyütmeye çalışan annelerin bloglarını okudum. Zaman azaldıkça sabretmek zor oldu, haliyle içimdeki heyecanı sözcüklere aktarmak da zorlaştı.Şimdi bende anne oldum hemde dünyalar güzeli bir kızın annesi.
O benim ;
İlk göz ağrım,
Pamuk prensesim,
Ve aslında herşeyim...
İşte Elif 'im

Anne olmanın nasıl bir duygu olduğunu insan anne olmadan anlayamıyormuş ilk hissettiğim buydu. Onu 9 ay taşımak, dünyaya getirmek hiç bişey değil ama onu kucağına alıpta ilk göz göze geldiğim an yok mu ? Hayatımda ikinci kez aşık oldum, kalbimde bir kelebek pır pır edip durdu ve şimdi onunla göz göze geldiğim her an aynı kelebek pır pır etmeye devam ediyor.
Şimdi anne kız yatağın üzerine uzanmış yatıyoruz, Elif az önce uykuya daldı ben ise bu satırları yazıyorum ikimize ait bir anı olsun diye.
Anlatacak çok şey var aslında ; bebeklerini bekleyen annelere fikir olsun diye ve galiba en çok merak edilen doğum olacaktır.
Öncelikle belirtmek isterim ki normal doğum anne ve bebek için en sağlıklı olanı bende bebeğimi normal doğumla dünyaya getirmeyi çok istedim ve son ana kadar sabrettim ama ne yazık ki bize kısmet olmadı. (Dilerim bunu isteyen tüm annelere nasip olsun.) Kimseye belli etmesemde aslında sezaryandan normal doğumdan korkmadığım kadar çok korkuyordum. Herkesin anlattığı ameliyet sonrası sıkıntıları sizde duymuşsunuzdur burda tek tek anlatmak istemiyorum ama ben onların hiçbirini yaşamadım. Hastanede 2 gün kaldık Eşim, kızım ve ben ve diyebilirim ki ilk tatilimizi hastane odasında yaptık anlayacağınız o kadar rahattı.

13 Ağustos 2007 Pazartesi günü Saat: 10:13 de Bahçelievler Medicalpark Hastanesi ' nde dünyaya gözlerini açtı minik Elif 'imiz. Doktorum Tülin Gürel Kocatepe ' ye ve bütün hastane personeline ne kadar teşekkür etsem azdır.