2 Ekim 2007 Salı

Bugün canım hiç birşey yapmak istemiyor, ne ütü ne yemek hiçbirşey. Sadece kızımı doya doya öpmek ona sımsıkı sarılmak istiyorum. Hep uyusun diye bekleyip sonrada o uyunca birden özleyip uyansın diye beklediğim çok olurdu ama bugün bir başka işte. O uyusun, uyansın ben hep onu seyredeyim ona dokunayım istiyorum. Arada bir kalkıyorum başka bişeyle ilgineyim diyorum olmuyor.
Biraz öncede Nilüfer' in anneyiz.biz için yazdığı yazıyı okudum bir yandan kendi kardeşimi düşündüm bir yandan Elif' i o da bir gün abla olacak. Ben ne yaşadımsa ne hissettimse o da birgün öyle hissedecek yeri gelecek kardeşinin bir damla göz yaşı için canını vermek isteyecek yeri gelecek bir kaşık suda onu boğmak isteyecek yinede hep kardeşlerini çok sevecek, bu sevgiyi içinden atamayacak. Çünkü abla olmak böyle bişey işte.
Ben yine kızımın yanına gidiyorum...

Hiç yorum yok: